Ons eerste verblijf was natuurlijk in New York, aangezien Rick en Dirk deze stad niet mochten missen en ik er ook nog graag een paar dagen van wilde genieten. We hadden een prachtig luxe hotel in het centrum geboekt (Roosevelt Hotel) en de eerste avond hebben we meteen de bar op de bovenste verdieping van het hotel bezocht. Het was erg exclusief op een dakterras op de 19e verdieping met allemaal mensen in gala. Genietend van de eerste pilsners en cocktails hadden we een geweldig uitzicht op Manhattan by night. De vakantie begon goed!

De lobby van het Roosevelt Hotel

De andere dagen hebben we de highlights van New York bekeken en zijn we veel uitgeweest. Vooral Greenwich Village was een erg gezellige buurt met veel mooie barretjes, waaronder “Cafe Wha?” waar onder andere Bob Dylan en Jimi Hendrix hun carrière min of meer begonnen. Ook een dure R&B club mocht niet ontbreken. Dit was echter niet helemaal ons ding en we waren dan ook snel weer weg. Jammer voor de $20 entree, maar wel leuk om dat ook een keer gezien te hebben. We zijn ook nog een avond naar het Yankee Stadium geweest voor een potje baseball. Het nieuwe stadion, dat tegenover het oude is gebouwd, was erg indrukwekkend: super modern en voorzien van een groot beeldscherm. Jammer genoeg was de wedstrijd erg saai, maar de winnende homerun in de laatste slagbeurt van de Yankees maakte een hoop goed: het stadion ontplofte!

Vrijheidsbeeld

Avondje Greenwich Village

De laatste dag gingen we op ons gemak richting JFK Airport om de binnenlandse vlucht naar San Diego te pakken. Iets teveel op ons gemak uiteindelijk, want de taxi bleek toch niet zo’n verstandige keuze te zijn. Na bijna 1,5 uur in de file te hebben gereden, waren we 5 minuten te laat met inchecken en hadden we dus onze vlucht gemist. Gelukkig konden we via Chicago vliegen, maar deze vluchten waren ook volgeboekt, dus werden we op stand-by gezet. We moesten 2 keer tot 5 minuten voor vertrek wachten om te horen of we meekonden. We hadden beide keren geluk en uiteindelijk waren we 3 uur later dan gepland in ons hotel Ramada Plaza in San Diego. Het heeft ons uiteindelijk geen geld gekost, maar wel een hoop stress. We hebben nog wat gedronken in een afgezaagde karaoke bar bij het hotel en zijn toen gaan slapen (er was ook nog eens 3 uur tijdsverschil met New York).

De route van onze 4400 km lange road trip

Bij het vliegveld hadden we de vorige dag al onze gehuurde auto opgehaald en konden zo onze eerste dag aan de westkust genieten van de mooie stad San Diego. We reden eerst naar een Wal Mart voor de noodzakelijk inkopen, toen naar wat mooie plekjes van de stad, we aten wat bij Hooters aan Pacific Beach en eindigden heerlijk voldaan in de spa van ons hotel met een biertje. ’s Avonds was het tijd om uit te gaan in het Gaslamp Quarter, waar veel barretjes en restaurants waren. De avond eindigde met een limo rit naar een dure club, waar we ons nog tot in de late uurtjes hebben vermaakt.

Uitzicht op de baai van San Diego

In de limo op weg naar een club

De volgende dag hebben we eerst onze auto ingewisseld, omdat de Ford Flex niet helemaal de ‘coolheidsfactor’ had, die wij voor ogen hadden. Nadat een Hummer en Escalade jammer genoeg niet doorgingen, omdat deze in San Diego teruggebracht moesten worden, viel de keuze op een splinter nieuwe Chevy Traverse. De auto reed perfect, was van alle gemakken voorzien en zag er ook nog eens prima uit. We gingen met de nieuwe auto op weg naar Old Town: een oude Mexicaanse buurt met allerlei oude winkeltjes en bezienswaardigheden. We kwamen uiteindelijk terecht in een winkel waar geweren, revolvers, munitie, en sigaren te koop waren. We besloten om toch maar geen revolver mee naar huis te nemen en na een sigaar met wat locals te hebben gerookt liepen we met een kistje exclusieve sigaren de deur uit. Die kwamen goed van pas voor de rest van de vakantie!

Onze Chevy Traverse

Old Town

Fijn sigaartje

’s Middags zetten we koers naar “The City of Angels”: Los Angeles. Het was op de wegen rond en in LA ontzettend druk. Op de 6-baanswegen was er bijna geen doorkomen aan en we kwamen dan ook later dan verwacht aan in ons hotel Crowne Plaza in Beverly Hills. We besloten om die avond wat te gaan eten in de buurt en dan op de kamer wat te gaan kaarten. 23 avonden lang uitgaan was niet echt de planning en ons budget was ook redelijk geslonken na New York en San Diego. Voor de volgende dag hadden we kaartjes voor het pretpark Six Flags dat een uurtje rijden van LA was. Het park was enorm groot en er waren onvoorstelbare achtbanen, maar door de hitte en de drukte ging de lol er snel af. Toen Rick na 2 uur wachten ook nog eens een halve inch te groot was voor de achtbaan, besloten we om de auto te pakken en naar Santa Monica te rijden. Deze kustplaats staat bekend om Muscle Beach waar Baywatch is opgenomen. Daarna zijn we via Mulholland Drive, waar je een prachtig uitzicht op de stad hebt, teruggereden naar het hotel. Na weer een rustig avondje moesten we de volgende morgen het hotel uit en zijn we Hollywood nog wezen verkennen. Naast de ‘Walk of Fame’ en de drukte van Hollywood boulevard was dit niet echt spectaculair. Tijd om dus verder te rijden naar de volgende bestemming: Santa Barbara.

Onvoorstelbare achtbanen in Six Flags

Muscle Beach in Santa Monica: bekend van Baywatch

Uitzicht op LA vanaf Mulholland Drive

Uiteraard was onze held ook vertegenwoordigd op The Walk of Fame

We hadden voor de 4 nachten tussen LA en San Francisco geen hotel geboekt om op de route langs de kust te kijken waar we lekker konden blijven. Toch waren we er snel over eens dat een paar dagen Santa Barbara wel heel relaxed zou zijn. We hebben daarom ‘last-minute’ 2 hotels geboekt en hebben heerlijk in Santa Barbara van de zon genoten en lekker overdag rustig aan gedaan aan het zwembad. ’s Avonds zijn we nog een aantal keren naar de erg gezellige State Street geweest, met veel Mexicaanse restaurantjes en volle barretjes.

Op weg naar Santa Barbara kwamen we langs Malibu

Vanaf ons balkon keken we op de tuin en het zwembad

Voor Rick was het moeilijk om een bar in te komen

Toen we na een paar dagen weer helemaal opgeladen waren, begonnen we aan de rit van Santa Barbara naar San Francisco via de prachtige US Route 101. Deze weg loopt in zijn geheel langs de kust van California en brengt je met veel haarspeldbochten langs adembenemende uitzichten en steile afgronden. We zijn bij verschillende plaatsen uitgestapt om te genieten van prachtige uitzichten, met name de ‘Big Sur’ was echt fantastisch om te zien.

US Route 101 was erg mooi

De Big Sur

In San Francisco was het al donker toen we aankwamen bij het 4-sterren Hilton Hotel, waar we goedkoop een kamer hadden geboekt. Dit hotel zat midden in het centrum en had naast 3 hoge torens een grote, luxe lobby, een restaurant op de 46e verdieping met uitzicht over de stad en veel luxe vertrekken. De kamer viel wel wat tegen, maar dat mocht de pret niet drukken. De eerste dag hebben we de ‘49 miles Scenic Drive’ route door de stad gereden. Deze bracht ons langs de highlights van San Francisco, zoals Chinatown, Golden Gate Park en Fisherman’s Wharf, waar we uit zijn gestapt om wat rond te kijken en te eten. Het was relatief koud in San Francisco (rond 20 graden) en de heuvelachtige stad is voor het grootste deel in wolken gehuld. Ook de bekende ‘Golden Gate Bridge’ stond continue in de wolken. Dit komt door luchtstromen die van zee en land samenkomen, hebben we ons laten vertellen. Eind september begint er de echte zomer pas en dan wordt het wel warmer met temperaturen van rond de 30. ’s Avonds gingen we op zoek naar de barretjes, maar in de Haight Street (die ons werd aangeraden) kwamen we niet veel verder dan een rustige Irish Pub.

De lobby van het Hilton Hotel in hartje San Francisco

Uitzicht vanaf de bovenste verdieping van het Hilton

Fisherman's Wharf met restaurants en winkeltjes

Pier 39 ligt altijd vol met zeeleeuwen

Chinatown waar 100.000 Chinezen wonen en de helft geen Engels spreekt

De 2e dag hadden we het gevangeniseiland Alcatraz in de planning staan. Er was iets misgegaan met de geplande datum op onze tickets, waardoor we opnieuw op stand-by werden gezet. Gelukkig waren we op tijd voor de eerst veerpont en konden we mee. Op het eiland kregen we een MP3 speler met audio-tour door het complex. Het was erg gaaf om rond te lopen en de verhalen te horen van hoe het er daar vroeger aan toe is gegaan. Na terugkomst hebben we de auto gepakt en zijn we de Golden Gate Bridge afgereden. Aan de andere kant van de brug zijn we bij een aantal punten gestopt waar we een goed zicht op de brug hadden. De wolken waren even verdwenen waardoor we de brug in zijn geheel konden zien en een paar mooie foto’s hebben kunnen maken. De laatste avond kwamen we eindelijk in een straat terecht waar veel restaurants, barretjes en clubs te vinden waren: Polk Street. In een druk café ingericht als schip hebben we ons verblijf in San Francisco goed weten af te sluiten.

Alcatraz

Het cellencomplex van Alcatraz

Golden Gate Bridge

Na bij het Hilton uitgecheckt te hebben, gingen we met de auto over de Oakland Bay Bridge (6 km lang) landinwaarts richting het National Park Yosemite. Op de route kwamen we door allerlei verschillende landschappen en langs een groot water reservoir. Eenmaal het park binnen keken we onze ogen uit: prachtige bergen, riviertjes, meertjes, watervallen en bossen. We verbleven in Yosemite Village dat bestond uit een camping met eetgelegenheden en een winkeltje. In onze auto of tent mocht geen voedsel blijven liggen, omdat dit beren aantrok. Alles waar geur van afkwam, moest in een speciale ‘bear locker’: dit was gewoon een open locker voor onze tent, die dus gezellig de beren alsnog aantrok. We hebben ’s avonds maar flink wat moed ingedronken om zonder zorgen te kunnen slapen in onze tent, omringd door naar voedsel ruikende lockers.

Op weg naar Yosemite kwamen we langs het San Luis Reservoir

Eén van de vele watervallen in Yosemite National Park

Flink het gas erop dus

De volgende dag hebben we een flinke bergwandeling gemaakt naar het Glacier Point, waar we een mooi uitzicht hadden op de vallei. De route bracht ons na 7 km bergop lopen ongeveer 1000 meter hogerop. Na boven wat uitgerust te hebben, wilden we met de shuttle bus terug, maar we waren net te laat voor de laatste bus van 16:00 uur. Teruglopen via de wandelroute trokken we echt niet meer en de auto route zou ook minstens 2 uur lopen zijn, dus zat er niets anders op dan liften. Gelukkig was er een Amerikaans gezin bereid om mij mee te nemen naar onze auto in de vallei (ritje van 45 minuten). Dirk en Rick konden iets later met twee Nederlanders mee, dus hoefde ik ook niet helemaal terug de berg weer op. ’s Avonds hebben we ons weer vermaakt met een potje kaarten voor de kampwinkel. Onze koelbox gevuld met ijs en bier voorzag in onze behoeften van die avond, die door Rick nog werd afgesloten met een heuse herten-foto-jacht.

Yosemite Valley

Mooie panorama's tijdens onze bergwandeling

Erg hoog

Het was niet verstandig om van het pad af te wijken

Bijna boven liepen we door een bos met grote bomen

In ruim 2 uur waren we boven op het Glacier Point

Na 2 nachten gingen we verder via Bodie naar Death Valley. Bodie is een spookstadje waar de gebouwen nog staan zoals in 1859 toen er goud werd gevonden: het leek net alsof we in een Western film rondliepen. We hadden jammer genoeg niet veel tijd om alles goed te bekijken, omdat we nog een flinke rit voor de boeg hadden richting Death Valley. De route naar Death Valley was ook weer heel bijzonder. We reden eindeloos lange wegen, door uitgestrekte kale vlaktes met in de verte hoge, rotsige bergen. Heel af en toe kwam er een tegenligger voorbij (meestal een grote Amerikaanse truck), maar over het algemeen leek het alsof we echt alleen op de weg waren. We knepen ‘m ook nog even toen onze tank leeg begon te raken, er al mijlen lang geen telefoon bereik was en het dichtstbijzijnde tankstation 40 kilometer verderop was. Gelukkig konden we net voor Death Valley in Beatty tanken en reden we niet veel later Furnace Creek binnen, waar we 1 nachtje zouden overnachten. Toen we uit de auto stapten merkten we pas hoe warm het buiten was: 45 graden! En het was al 23:00 uur. De barman van het resort vertelde ons dat het overdag 50 graden werd en het ’s avonds niet meer afkoelde dan 5 graden.

Oude kar in Bodie

Benzinepomp met oude vrachtwagen

In de huizen waren spullen gewoon achtergelaten

Bodie lag in een prachtig landschap

Eenzame wegen op weg naar Death Valley

Na een lekker nachtje slapen met de airco op volle toeren, gingen we op weg naar de trekpleisters van Death Valley: Dante’s View (bergtop met uitzicht op de vallei), Zabriskie Point (vreemde duinen), Artist Drive (mooi weggetje door vreemde rotspartijen), Artist Palette (rotspartij met allerlei kleuren), Devil’s Golf Course (droge vlakte met alleen maar hobbels) en Badwater (diepste punt van Amerika). Het was buiten echt ontzettend warm en het leek wel alsof we telkens vanuit de koele auto een oven instapten. Meestal bleven we ook niet langer dan 20 minuten buiten, om daarna weer de auto in te duiken en water te drinken.

Uitzicht op Death Valley vanaf Dante's View

Zabriskie Point

Artist Drive

Artist Palette

Devil's Golf Course

Badwater: de laagst gelegen plek in Amerika (85,5 m onder zee niveau)

We reden bij het plaatsje Shoshone Death Valley uit op weg naar onze volgende bestemming: Seligman. Dit kleine plaatsje ligt aan de historische Route 66 en heeft naast veel souvenir winkeltjes een aantal restaurants en 1 bar: The Black Cat. We aten eerst wat bij het Roadkill Cafe, dat als slogan had: “You Kill It, We Grill It”. Daarna gingen we eens een kijkje nemen bij The Black Cat en dat liep uit op een ontzettend gezellig avondje met de lokale bevolking en de nodige shotjes. Toen we de tent uit werden geveegd, was het slechts 1 adresje verder lopen naar ons motel, waar we na een afsluitende sigaar ons nest in doken.

Souvenir winkel in Seligman aan Route 66

Roadkill Cafe: "You Kill It, We Grill It!"

De enige bar in Seligman: The Black Cat

Het laatste park dat we aandeden, was de Grand Canyon. Eenmaal ingecheckt reden we naar verschillende ‘vista points’ waar je prachtig uitkeek op de enorme kloof: ongelofelijk mooi. Bij zonsondergang werd alles nog eens prachtig rood gekleurd en kon je de zon letterlijk zien ondergaan aan de horizon. ’s Avonds zijn we op tijd gaan slapen, want de volgende dag hadden we een helikopter toer over de Grand Canyon en daar moesten we vroeg voor op staan. Na een instructievideo en wat laatste aanwijzingen, zaten we rond 8 uur in de lucht met 3 andere personen en de piloot. Eerst gingen we een stuk over bosrijke vlaktes, daarna kwam opeens de Grand Canyon onder ons tevoorschijn en hebben we genoten van de in totaal 50 minuten durende vlucht over de ongelofelijk grote canyon (435 km lang, 1600 meter diep, 15-29 km breed).

Daar zit je dan bij de Grand Canyon

Ongelofelijk groot

De zonsondergang kleurde de rotsen rood

Je kon de zon letterlijk zien ondergaan

De heli waarmee wij met 3 anderen en een piloot over de Canyon vlogen

Vanuit de heli kon je pas goed zien hoe groot het was

Als afsluiter van de vakantie verbleven we 4 nachten in Las Vegas. We reden vanaf de Grand Canyon weer via Seligman, over de Route 66 en over de Hoover Dam, toen we in de verte de stad voor ons zagen opdoemen tussen de kale bergen en woestijn vlakte. Eenmaal op de Central Strip keken we met open mond naar alle pracht en praal, de luxe hotels, volgepakte casino’s en dronken mensen, die met enorme cocktails over straat liepen. Toen we uiteindelijk bij ons hotel aankwamen was de droom compleet: het Venetian kon je met recht een 5-sterren hotel noemen. Alles was van buiten en binnen tot in het fijnste detail perfect, onze auto werd voor ons geparkeerd, de lobby was oogverblindend mooi en alles was afgewerkt met marmer en goud. Op de derde verdieping was ook nog eens half Venetië  nagebouwd, inclusief kanaaltjes en gondels.  Na het inchecken moesten we eerst door het casino om bij de liften te komen. Daar zaten ’s middags al talloze mensen achter de gokkasten en aan de poker- en Black Jack-tafels. Na de lift en een enorm lange, mooie gang kwamen we bij onze suite aan: niet normaal wat een luxe! 2 grote king-size bedden met een HD TV ervoor, een trapje naar beneden naar het lounge gedeelte met minibar en de tweede HD TV, gordijnen met afstandsbediening, een prachtige badkamer met TV nummer 3 en niet te vergeten een toilet met telefoon. We hadden uitzicht op de zwembaden op de 4e verdieping, de bergen in de verte en ander hotels, de één nog mooier dan de ander. Hier konden wij ons wel een paar dagen vermaken!

Las Vegas doemt op uit de woestijn

Eén van de vele prachtige hotels

De lobby van het Venetian

Venetië was in het klein nagebouwd op de derde verdieping

Uitzicht vanuit onze suite op het zwembad

De lounge hoek van onze suite

Heerlijke bedden

De badkamer was ook niet onaardig

Het bad kwam goed van pas

De avonden in Vegas waren stuk voor stuk onvergetelijk. We hebben twee keer Black Jack gespeeld, geld verloren, maar wel een paar uur gratis kunnen drinken (spelen = gratis drank). Op straat was ook van alles te doen en we liepen van bar naar bar met een ‘Cocktail Bong’ in de hand. De straten oversteken ging met behulp van roltrappen en voor ieder hotel was wel een show te zien. Eén avond belandden we in een gratis limo (Chevy Van uitvoering) die ons naar een club bracht, waar we ons nog tot vroeg in de morgen vermaakten. Vegas is zelfs voor Amerikaanse begrippen ‘over-the-top’ en het was dan ook een prachtige afsluiter van onze onvergetelijke reis.

Het Venetian van de buitenkant

Het casino van het Venetian

Caesars Palace: absurd groot en luxe

Hotel Casino Paris

Het Bellagio met de beroemde show met fonteinen

De laatste dag moesten we ’s morgens vroeg eerst de auto terug brengen en toen zorgen dat we de vlucht haalden richting Minneapolis. Vanuit daar ging een vlucht rechtstreeks naar Amsterdam. De vakantie zou niet compleet zijn geweest als we ook in Minneapolis nog even werden omgeroepen 10 minuten voordat het boarden zou sluiten. Dit keer was het niet onze fout, maar het was toch wel weer even schrikken. Na in totaal 12 uur vliegen en een tijdverschil van 9 uur kwamen we uiteindelijk bijna een volle dag later aan op Schiphol: moe, maar voldaan.

Deze 23 dagen durende reis zullen we nooit meer vergeten. We hebben ontzettend veel gezien en veel meegemaakt. Toch hebben we nog maar een klein gedeelte van het enorme land gezien, maar wel een heel erg mooi deel. Eén ding staat vast: ik ga sowieso nog een keer terug naar Amerika!

Meer foto’s en filmpjes

Vorige week zaterdag (11 juli) heb ik op z’n Amerikaans een ‘farewell cookout’ gehouden bij ons in de tuin aan de 70 Chestnut Street. Collega’s, vrienden, huisgenoten, vrienden van vrienden: bijna iedereen waarmee ik mijn tijd in Morristown heb doorgebracht, was aanwezig en het feest was erg gezellig. Geheel volgens goed gebruik werd er vanaf 16 uur begonnen met Corona’s, Bud Light en vele shotjes Jack Daniels en Captain Morgan. Ook hadden Greg en Caleb hun “Corn Hole” attributen meegenomen. Het weer bleef ondanks slechte berichten goed tot een uur of 9. Daarna hebben we ons binnen tot in de kleine uurtjes vermaakt met Rock Band op de Play Station. Het was een uitermate geslaagde avond, al zeg ik het zelf.

Corn Hole in de achtertuin

Huisgenoten Sam (links) en Johnny met vriendin Beth

Ian en Tealina zetten een eerste dans in

Greg vermaakte zich ook

Aaron met vriendin Charlene

Vlnr: Greg, Paul, Emily en Ian

Captain Morgan in tha house!

Rock 'n' Roll met Rock Band

De rest van de week heb ik veel moeite moeten doen om mijn auto en spullen te verkopen. Na veel ergernis over mensen die niet op komen dagen, zonder iets te laten horen, besloot ik mijn inboedel voor een goede “package deal” te verkopen aan een collega van mij. Ook kwam vrijdag uiteindelijk iemand langs met geld voor mijn auto. Ik heb een kleine traan moeten laten toen ik mijn mooie rooie Chevy zag vetrekken. Het blijft toch je eerste auto.

Donderdag was door collega’s een speciale lunch geregeld voor mijn vertrek. Ik heb nog gevraagd of ze dit deden omdat ze blij waren dat ik vertrok, of omdat ze blij waren dat ik 5 maanden in Parsippany was geweest. Gelukkig vonden ze het allemaal erg leuk en interessant dat ik er was en ben ik altijd welkom, mocht ik ooit in de buurt zijn. Ik had, zoals lange tijd geleden beloofd, Boerenkool met worst gemaakt en de meesten waren er positief over. Of dit iets over mijn kookkunsten of over het gerecht zegt, weet ik niet. Ik vond het in ieder geval een erg lekkere boerenkool, al is het er niet echt de tijd van het jaar voor.

Het menu voor mijn Farewell lunch met collega's

Mijn cubicle was uitgebreid versierd

Hmmm, geen Unox worst, maar wel lekker!

Alison, Ian en Paul scheppen op

Vlnr: Craig, Paul, Vicky, Alison, Nora en Diane

’s Avonds gingen we voor een potje “Kickball” naar het nabij gelegen plaatsje Morris Plains. Kickball is baseball, waarbij je niet slaat met een knuppel, maar waarbij je de (grotere) bal moet schoppen (zie video). Ideaal dacht ik: kan ik eindelijk mijn voetbal kunsten tonen. Jammer genoeg mocht ik niet meedoen, omdat de scheidsrechter alleen ingeschreven spelers op het veld accepteerde. Toch was het niet zo’n hele grote ramp, want het was nou niet echt spannend te noemen. We wonnen na 30 minuten zonder enige actie met 1-0 en er werd koers gezet naar The Frog.

Mijn laatste avond uit in Morristown. Het was in The Frog ontzettend druk, omdat er ook een hardloop wedstrijd was geweest. Wij kregen goedkoop drank en eten, omdat The Frog één van de sponsors van het team was. Dat kwam goed uit voor een laatste avond in de kroeg! Halverwege de avond kwam er ook nog een Jägermeister promotie team binnen wandelen en toen was deze jongen natuurlijk helemaal in zijn sas. Er waren weer veel bekenden en ik heb van iedereen afscheid kunnen nemen. Ook kreeg ik nog advies over onze Roadtrip en werden contact gegevens uitgewisseld met mensen die plannen hebben om ooit naar Nederland te komen.

Spierballen gedrag met Caleb

Me, myself and Ian

Greg had vriendinnen over uit Michigan

Amanda was mijn huisgenoot geweest als ik aan de Franklin Street was gaan wonen

Emily die mij als enige 'Boschker' noemde

Terugkijkend op mijn tijd in Morristown kan ik alleen maar zeggen dat ik er ontzettend van heb genoten en ik zou er best langer kunnen blijven. Toch ben ik ook blij om binnenkort terug te zijn in Nederland. Ik had het geluk dat ik tussendoor een paar keer terug kon naar Nederland, maar die weken vlogen altijd voorbij en voordat ik me weer een beetje in Nederland begon te voelen, zat ik alweer in het vliegtuig naar New York. Best vermoeiend ook, maar daarom niet minder de moeite waard.

De VS is mij erg goed bevallen. In het begin wist ik niet goed wat ik moest verwachten en heb ik alles op me af laten komen. Ik ben vooral erg te spreken over hoe vriendelijk en behulpzaam de mensen om me heen zijn geweest. Collega’s hielpen mij met mijn rijbewijs en het zoeken van een kamer. Aaron die mij de eerste weken overal mee naar toe nam en zijn huisgenoten, waarmee ik al heel snel vrienden werd en zelfs na 3 weken mee op ski vakantie ging. De jongeren die in (de buurt van) Morristown wonen en werken, komen voor het grootste deel oorspronkelijk niet uit Morristown of New Jersey. Als ze eenmaal hun “college” jaren achter de rug hebben, zoeken ze een baan en zijn ze bereid om daarvoor familie en vrienden achter te laten en een nieuw bestaan op te bouwen. Ik denk dat ik daarom ook veel mensen snel heb leren kennen, omdat veel van hen weten hoe het is om naar een vreemde omgeving te verhuizen.

De mensen hier verschillen qua denken en doen niet heel veel van Nederlanders, vind ik. Toch zijn er wel wat dingen, die mij opgevallen zijn de afgelopen 5 maanden. De meest Amerikanen zijn af en toe wat preutser, hebben weinig interesse in wat er zich buiten de VS afspeelt, en gaan liever 2 uur per dag oefeningen in de “gym” doen dan gezonder eten. Het zijn daarnaast erg gedreven mensen en veel willen de “American dream” leven. Hard werken voor je geld en dan genieten van je te grote huis, met te grote tuin en te grote auto(’s) voor de deur. Auto’s zijn hier trouwens heilig en ik heb sporadisch een fiets voorbij zien komen. Mensen hebben hier liever een mooie dure SUV, dan dat ze in een fatsoenlijk huis kunnen wonen. Ook de grote afstanden maken de auto een “must have”, en dat heb ik zelf kunnen ondervinden.

De Cluck'U Chicken Wall of Flame: alleen voor mensen die de 911 saus aankunnen

Het is ook leuk om in het wild zoveel eekhoorntjes te zien, oog in oog te komen staan met een wasbeertje die je vuilnisbak plundert, wilde reeën te zien grazen bij mensen in de tuin en lichtgevende vuurvliegjes in de tuin te zien vliegen.

Ik kan nog wel een tijdje doorgaan over de VS, maar ik denk dat het beste is om er zelf een keer heen te gaan. Ik kan het zeker aanraden en vooral tijdens een lang verblijf, leer je de mensen en het land echt goed kennen. Ik heb er geen moment spijt van gehad om naar de VS te gaan en heb me hier zelfs bijna ‘thuis’ gevoeld.

Op dit moment staat ons (Rick, Dirk en ik) 3 erg mooie weken te wachten. We zitten op dit moment in het Roosevelt hotel in hartje New York. Erg luxe! Zonet een heerlijk room service ontbijtje genuttigd, maar gezien de prijs was dat een eenmalige aangelegenheid. We vliegen morgen naar San Diego, huren daar een auto en reizen via Los Angeles, San Francisco, Yosemite National Park, Death Valley, Seligman, Grand Canyon naar Las Vegas. Vanuit daar vliegen we dinsdag 11 augustus terug naar Amsterdam en zal er een einde komen aan mijn Amerika avontuur. Ik zal proberen van iedere plaats een kort berichtje met foto’s te plaatsen, zodat jullie ons avontuur kunnen volgen.

Tot slot: iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn blog!

Afgelopen week had ik geen tijd om mijn blog bij te werken over het weekendje Washington. Dit kwam voor een deel doordat het einde van mijn verblijf in Morristown in zicht komt (nog 2 weken). Ik probeer dus nu mijn auto en spullen te verkopen. Ook kwamen deze week ’s avonds mensen kijken voor mijn kamer, omdat ik zelf voor een nieuwe huurder moet zorgen. Daar gaat de nodige tijd in zitten. Gelukkig heb ik iemand kunnen vinden die in de kamer wil. Mijn Chevy wordt helaas erg ondergewaardeerd door de mensen, want dat loopt nog niet zo hard (ongelooflijk). Er waren tot nu toe 2 belangstellenden, maar dit liep uiteindelijk op niets uit. Binnenkort nog maar eens met de prijs zakken.

Vorige week vrijdag was ik weer redelijk lekker op gang gekomen na het zware bruiloft en kermis weekend ervoor en wilde ik één van mijn laatste 3 weekenden in Morristown aan iets leuks besteden. Huisgenoten en collega’s hadden weinig op de planning staan, dus besloot ik zelf ergens een weekendje heen te gaan. Ik weet het: beetje sneu in je eentje, maar beter dan een weekend Deadliest Catch kijken op de bank. Ik had nog een lijstje met plaatsen die ik eventueel wilde bezoeken, onder andere Boston, Washington, Montreal en de Niagara Watervallen. Uiteindelijk gekozen voor Washington (DC zoals ze hier zeggen), omdat daar toch wel het meeste te zien is en het daar dat weekend mooi weer zou zijn. Via Priceline.com heb ik op een hotel geboden in het centrum en voor 50 euro had ik beet: het Marriott Hotel, 4 blokken van Barack’s optrekje.

Route van Morristown (A) naar Washington (B)

Ik had vrijdagavond een lijstje gemaakt met bezienswaardigheden en realiseerde mij toen pas hoeveel mooie dingen er te zien zijn in Washington. Zaterdagmorgen ben ik daarom rond 6:30 uur vertrokken, zodat ik nog mooi de hele middag en avond had om zoveel mogelijk te bezoeken. Na 4,5 uur rijden via Philadelphia en door de staat Delaware, kwam ik aan op de parkeerplaats in het centrum waar je gratis kon parkeren. De reis had in 4 uur gekund, maar op advies van huisgenoten heb ik in Delaware de tolwegen vermeden. Het schijnt dat je daar $35 aan tol kwijt bent voor slechts 15 mijl.

Thomas Jefferson Memorial

Washington Monument

Toen ik begon aan mijn flinke wandeling langs alle memorials, wereld beroemde gebouwen en prachtige parken viel meteen op dat alles er keurig en perfect uitzag. Het is wel duidelijk dat er erg veel belasting centen in Washington gepompt wordt om het er piek fijn uit te laten zien. Vaak tot ongenoegen van de Amerikaanse belasting betaler, als ik mijn collega’s mag geloven. De parken zijn keurig aangelegd en onderhouden, je vindt geen enkel vuil op de straat en het steen van de memorials en gebouwen is stralend wit. Het is ook weer heel anders dan New York of Philadelphia. Brede rustige straten met veel statige gebouwen en relatief veel groen. Geen wolkenkrabbers, want er mag in DC niet hoger gebouwd worden dan het Capitool (heb ik ergens gelezen). Het barst er wel van de toeristen, wat niet echt verwonderlijk is, en vooral in het weekend kom je weinig andere mensen tegen. Het schijnt dat je op werkdagen rond de regeringsgebouwen ministers, senatoren, diplomaten en andere regeringsfunctionarissen tegenkomt. Dat was dus niet het geval toen ik er was. Ook de metro werkte hier weer anders. Je moest een tegoed kaartje kopen waarmee je naar binnen en buiten kunt. De afgelegde afstand wordt vervolgens afgeboekt, net als de OV chipkaart in Nederland.

Lincoln Memorial vanaf Washington Monument

Obama's optrekje. Blijkbaar net feestje gehad.

Ik zal niet gebouw voor gebouw vertellen waar ik ben geweest (dit kun je in de foto’s wel zien), maar wil toch even de dingen noemen die ik het mooiste vond. Het Capitool (zetel van de volksvertegenwoordiging) is echt een enorm, prachtig en statig gebouw. Ik was echt onder de indruk toen ik er voor stond. De zijvleugels waren net zo groot als het koninklijk paleis op de dam en de details in het gebouw waren tot in perfectie uitgewerkt. Erg indrukwekkend. Het witte huis zag er ook mooi uit… van een afstandje. Er staat een groot hek omheen met om de 50 meter beveilig en je kon wat foto’s maken van 200 meter afstand. Beetje tegenvaller dus, maar begrijpelijk. Kan me niet voorstellen dat je als president nu echt een leuk leven kunt leiden. Ik denk dat ik een hoge ambtsfunctie dus maar uit mijn hoofd zet. Aan het einde van de middag heb ik een bezoek gebracht aan het Arlington National Cemetery waar meer dan 300.000 voornamelijk oorlogsveteranen begraven liggen. Dit was ook best indrukwekkend. Onder andere de graven van John F. Kennedy en The Unknown Soldier, waar om het half uur plechtig een wisseling van de wacht plaatsvindt, waren de moeite waard.

Washington Monument met Reflecting Pool, gezien vanaf Lincoln Memorial

Lincoln Memorial

Standbeeld van Abraham Lincoln

Arlington Cemetery

’s Avonds heb ik mezelf eens lekker getrakteerd op een dikke Amerikaanse steak in een gezellig bar-restaurant. Na een eenzame pitcher Miller Light, was het tijd om richting hotel te gaan. Ik was ook best kapot van een dag lang sjouwen door de stad. Het hotel was luxe en ik had een prima kamer met 2 Queen size bedden.

Keurig metro station vergeleken met New York

World War II Memorial by night

Na een heerlijke nachtrust wilde ik zondag nog wat musea bezoeken en dat gaat prima in DC. Er zijn legio musea en er is overal gratis entree. Ik heb het bij het National Museum of Natural History en het National Air and Space Museum gelaten. Vooral deze laatste was interessant met allerlei oude vliegtuigen, straaljagers, raketten en (onderdelen van) space shuttles.

Uiteraard ook hier een Chinatown

Union Station is prachtig van binnen

Het Capitool

National Museum of Natural History

National Air and Space Museum

Aan het einde van de middag had ik nog even tijd om over het terrein van de Barbecue Battle te lopen die in het centrum gaande was. Een gezellige boel met live muziek en uiteraard veel, erg veel barbecue tentjes. Her en der werden wat gratis samples uitgedeeld en daar was ik uiteraard als de kippen bij. Er stond ook een grote rij met stands waar het publiek kon fijn proeven en beoordelen. Het zag er allemaal heerlijk uit, maar ik had geen tijd meer om 3 uur in de rij te staan. Ik kon het toch niet laten om voor een heerlijke Amerikaanse spare rib te gaan en ben bij de kampioen van vorig jaar in de rij gaan staan. Na ruim een half uur schuiven langs de uitgestalde prijzenkast in de overheerlijke barbecue dampen kreeg ik voor 8 dollar welgeteld 4 ribben. Jammer genoeg vielen de spare ribs een beetje tegen: de saus was prima, maar het was koud en er zat best veel vet aan. Misschien was het voor Amerikaanse begrippen het neusje van de zalm, maar ik ga dan toch voor de spare ribs van de Aldi.

De Barbecue Battle was in volle gang

Het was even wachten in de rij...

...maar dan heb je wel wat!

De terugreis ging voorspoedig tot ik volgens mijn GPS nog 4 mijl te rijden had, ik in een file terechtkwam en 2 uur lang vooral stil heb gestaan. Er werd gewerkt aan de 4 baans weg en ze vonden het nodig om alleen de vluchtstrook open te houden voor het verkeer. Nadat ik voorbij de werkzaamheden was gereden, was ik met 10 minuten thuis en uiteindelijk lag ik 2 uur ’s nachts in mijn nest. Niet echt wat ik in de planning had.

Afgelopen vrijdag was ons kantoor gesloten in verband met 4th of July: Independence Day. Dit viel dit jaar op een zaterdag, zodat we een dag eerder vrij kregen. Ik heb zaterdag aan het einde van de middag met Paul de trein richting Hoboken genomen. Dit is een stad in New Jersey dat deel uitmaakt van het stedelijk gebied van New York. Paul’s collega en vriendinnen waren er al de hele middag om een plekje vast te houden aan de Hudson River voor het vuurwerk spektakel dat zou los barsten die avond. Voor ons dus alle tijd om de eerste beste Whiskey bar in te duiken om voor een aanbiedingsprijs van $3 voor een groot glas Hoegaarden en $4 voor een shot Jim Beam te drinken op Independence Day. Om 9 uur zijn we richting de rivier kade gelopen waar je een prachtig uit zicht op de skyline van New York had. Toen we Paul’s collega vonden begon niet veel later het vuurwerk. Onder luid applaus en gejoel (zoals Amerikanen dat zo goed kunnen) werd binnen een klein half uur 20.000 kilo ter waarde van een paar miljoen de lucht in geschoten. We hadden niet de beste plek, maar het was meer dan de moeite waard (zie video).

Uitzicht vanaf Hoboken op New York

Het vuurwerk begon om 21:30

We hebben de avond afgesloten op het terras bij een tent genaamd Trinity en moesten op tijd de laatste trein van 12.30 uur pakken. Jammer want Hoboken was erg gezellig en echt een leuke plaats om uit te gaan. Veel knusse barretjes, gezellige terrasjes en een jong publiek. Het schijnt dat de meeste inwoners tussen de 20 en 30 jaar zijn en werkzaam zijn in New York. Als ik kon kiezen tussen wonen in New York of Hoboken zal ik ook voor het laatste gaan: rustiger, minder kolossaal, gezelliger en als je toch New York in wilt, hoef je alleen maar de rivier over.

We zaten een beetje achter de bomen

Veel rook

Prachtig vuurwerk

Het was absoluut de moeite waard

De volgende dag was het weer een vertrouwde zondag om uit te brakken. Het was lekker weer, dus ik besloot naar het strand te gaan in Belmar… ja, weer in mijn eentje, maar dat vond ik niet erg. Ik kwam uiteindelijk, na wat rondrijden langs de kust, terecht in Asbury Park en heb daar lekker op het strand wat bijgeslapen. Het water was helemaal niet koud, maar ik kon niet al te lang bij mijn spullen weg blijven. Er was ook maar een klein stukje waar je het water in mocht. Daar stond zo’n typische Baywatch uitkijk met… helaas geen typische Baywatch reddingszwemsters. Voordat ik naar huis reed, ben ik nog wat gaan drinken in Lance & Debbies Wonder Bar: echt te slecht voor woorden. Er stond een mislukte George Baker zo vals als een kraai te zingen door een karaoke set waar een beroerder geluid uitkwam dan een My First Sony. Als toetje begonnen er ook nog eens beschonken bejaarden (knalrood van de zon) te dansen op de dansvloer en toen de zanger een korte pauze nam (lees: een paar glazen bier weg atte) werd hij toegejuicht en omhelsd. Na 1 drankje hield ik het voor gezien en ben ik richting Morristown gereden waar ik met Paul het weekend barbecuend afgesloten heb.

De aankomende 2 weken moet ik nog even flink werken aan mijn project en volgend weekend alweer het laatste weekend. Waarschijnlijk doe ik het rustig aan om de laatste dingen te kunnen regelen en geld te sparen voor de rondtrip die er aan zit te komen. Jullie lezen wel hoe het laatste weekend afloopt in de volgende post.

Meer foto’s en video’s:

• Washington
• Independence Day

Binnenrijdende 'train 1' richting South Ferry

Dit zal menig terrorist afschrikken.

Toen ieder plekje op de boot benut was vertrokken we eerst richting Liberty Island: daar waar het Statue of Liberty staat. Vanuit de verte lijkt het gewoon een groot standbeeld, maar hoe dichter je met de boot komt, des te beter je de echte afmetingen ziet (46 m hoog, 93 m inclusief voetstuk). De boot maakte een ruime ronde om het beeld, zodat iedereen (inclusief ikzelf) voldoende tijd had om foto’s te maken. Op het eiland zelf is niet al te veel te beleven, afgezien van opnieuw een enorme rij om het voetstuk van het beeld in te kunnen. Wel was het aangelegd met mooie parkjes en gazonnetjes en zo kon ik heerlijk even chillend in de zon bijkomen van de avond ervoor. Ik was namelijk met collega’s en vrienden uit Morristown naar de Dublin Pub (gezellige Irish Pub) geweest waar een cover bandje lekkere classic rock nummers speelde (waaronder Golden Earring) en het bier en de Car Bombs aldaar waren niet in de koude kleren gaan zitten.

Standaard foto, maar ik moest 'm gewoon maken

Miss Liberty

Nadat ik voldoende foto’s had gemaakt van “Miss Liberty” en nog in gesprek was geraakt met een oudere Amerikaanse vrouw (“Seeing the statue means a lot to me”) werd het tijd om de pont richting Ellis Island te pakken. Op dit eiland werden vroeger alle immigranten gecontroleerd op ziekten, intelligentie (hoeveel is 5 + 5) en andere zaken als vervalsing van naam. Aan de hand van een audio tour kon je meemaken hoe dit allemaal in de verschillende kamers van het hoofdgebouw ging. Ook was er een museum met spullen die mensen met zich meenamen tijdens de grote oversteek van Europa naar de VS. Buiten was een grote cirkelachtige muur van steen gebouwd waarin de namen van de immigranten van destijds gegraveerd waren. Ik heb nog gezocht naar Boschker, maar deze prachtige naam stond er niet op. Daar was waarschijnlijk een aparte, met goud ingelegde muur voor, die ik niet heb kunnen vinden. Iets verder kon je vanaf de kade prachtig kijken op Manhattan en dit was het uitproberen van mijn camera weer meer dan waard.

Het hoofdgebouw op Ellis Island

Bagage van destijds

De hal waar vroeger alle mensen zich moesten verzamelen en melden.

Ja, ik vetrouwde mijn camera aan iemand anders toe

Mensen zoeken de namen van hun voorouders op

Geen Boschker in de lijst!

De volgende pont ging weer richting Manhattan. Ik ben toen wat gaan rondlopen in de wijken die ik eigenlijk nog niet (goed) gezien had: Greenwich Village, SoHo, Little Italy en Chinatown. Dit zijn allemaal wat minder massale wijken en er heerst een relaxer sfeertje dan in het Financial District of op Times Square. Dit had waarschijnlijk ook met het weer te maken, want iedereen zat lekker in parken en op terrasjes (eindelijk zag ik terrasjes!) te genieten van de zon. Daarnaast kwam ik ‘typische’ steegjes en gebouwen van New York tegen en waren her en der mensen op openbare basketbal- en voetbalvelden aan het sporten.

Typisch New York aanzicht

SoHo is erg kleurrijk

Sporten op openbaar basketbalveld

Gevels in Chinatown

Toen het begon te schemeren heb ik de metro gepakt richting Brooklyn om nog wat mooie kiekjes te maken van de Brooklyn Bridge. Helaas was net op het moment dat de lichtjes van de skyline zichtbaar begonnen te worden de batterij van mijn camera leeg. Gelukkig had ik al heel wat mooie foto’s kunnen maken en het is natuurlijk weer een extra reden om nog een keer terug te gaan .

Garagedeur in Brooklyn Heights

Oude tram rails

Brooklyn Bridge bij zonsondergang

De week erna was ik voor mijn project opnieuw wachtende op feedback. Ik wil graag beginnen met het uitvoeren van mijn experiment en dat loopt nu vertraging op. Gelukkig kan ik in de tussentijd verder met delen van mijn scriptie en zijn de reacties op mijn test applicatie over het algemeen goed. De applicatie is te vinden via http://optimizer.coenboschker.com en je kunt inloggen met username ‘blog’ en wachtwoord ‘blog’. Er moeten nog wat kleine aanpassingen gedaan worden en voordat ik met het experiment begin onder studenten, wil ik graag goedkeuring van mijn begeleiders. Vandaag ben ik gelukkig al weer een stuk verder gekomen, mede dankzij opmerkingen van mijn begeleider van de universiteit. Afgelopen weekend ben ik met huisgenoten Johnny (en vriendin), Paul en de broer van Paul (Chris) vrijdag op stap geweest in Morristown. Paul’s familie was voor een aantal dagen in Morristown op bezoek. Zijn broer woont en studeert in Edinburgh (hij zit ook op kamers met een Nederlander) en zijn ouders wonen in de buurt van Manchester (waar ze oorspronkelijk vandaan komen). Het was een rustige, gezellig avond en het was fijn om een keer niet als enige buitenlander binnen het gezelschap te zijn. Zondag ben ik vroeg mijn Chevy ingestapt, CD van Lynyrd Skynyrd erin, armpje uit het raam en hop richting Pennsylvania. Ik wilde graag The Dutch Country een bezoekje brengen om te zien hoe de Amish mensen daar leven. Deze mensen leven nog op zeer primitieve wijze, in een hechte gemeenschap en maken weinig tot geen gebruik van de huidige technologie. Zo heeft bijna niemand radio, TV, laat staan een computer met internet en rijden ze voornamelijk nog met paard en wagen rond. Ze praten onderling in het Pennsylvania Dutch, wat eigenlijk nog het meeste op het Zuid-Duitse/Zwitserse dialect lijkt.

Route van Morristown naar Dutch Country, Pennsylvania

De meeste Amish mensen wonen op een boerderij en gaan enkel naar de basisschool. Daarna leren ze de fijne kneepjes van de boerderij en leven ze lang en gelukkig. Ieder zijn eigen ding, zal ik maar zeggen. Het landschap is er erg mooi en de boerderijen zijn ook echt zoals ik me had voorgesteld, met hoge oude schuren, ouderwetse silo’s en een windmolen. Je ziet op veel plaatsen wel een auto op het erf staan, maar er staat ook altijd wel ergens een koets geparkeerd. Het was wel een vreemd gezicht om deze mensen in hun klederdracht in een koets te zien rijden tussen alle lompe Amerikaanse auto’s door. Sommige koetsen zijn zelfs uitgevoerd met knipperlichten!

Amish boerderij

Amish koets

Mooi landschap in Dutch Country

Rond de middag ben ik ergens wat gaan eten in een echte Amerikaanse Diner. Het heette Jennie’s Diner en was helemaal verchroomd. Binnen was het helemaal versierd in de kleuren van de Amerikaanse vlag en je kon aan de bar zitten of plaats nemen aan 1 van de zijbankjes. De mini jukebox op iedere tafel en de lamellen voor de ramen zorgden voor het echte Diner sfeertje en de bediende die de koffie aanvulde met een kan, maakte het helemaal af. Op de parkeerplaats stonden klassieke Amerikaanse auto’s, Harley Davidsons en Amerikaanse trucks. Tussen alle bikers, truckers en auto liefhebbers kon ik natuurlijk niet achterblijven en heb een heerlijke Quarter Pounder with Cheese besteld!

Jennie's Diner

Truckers parkeerden hun truck bij Jennie's Diner

De Red Caboose Motel waar je in een oude trein coupé kunt overnachten

De kamers van het motel

Aan het einde van de middag heb ik nog een ritje gemaakt met een echte Amish koets, maar dat was voor 10 dollar een weggetje op en neer. Ze weten dus wel donders goed hoe ze makkelijk geld moeten verdienen. Hierna heb ik een plaatsje bezocht dat Strasburg heet en waar veel mooie oude huizen staan. Na nog wat rondgelopen te hebben, ben ik weer op tijd richting huis vertrokken. De rit duurde 2 uur en ik was mooi op tijd om de finale van de NBA play offs te kijken, die overigens door de LA Lakers werd gewonnen.

Strasburg is een plaatsje met veel oude gebouwen.

Ouderwetse winkel

Morgen vlieg ik om 22 uur weer terug naar Nederland, waar ik vrijdag een bruiloft heb en hetzelfde weekend is er ook nog een ander feestje dat ik mee kan pikken. Ik ga de woensdag erna waarschijnlijk weer richting de VS en dat zal dan voorlopig de laatste keer zijn dat ik richting de VS vlieg. Het einde van mijn avontuur komt langzamerhand in zicht. Gelukkig heb ik nog een mooie tijd voor de boeg, want de laatste 3 weken komen Dirk en Rick deze kant op voor een vakantie in New York en de west kust. Maar zover is het nog niet en ik denk dat ik in de tussentijd nog voldoende heb om over te bloggen! Overige foto’s zijn hier te vinden:

• Vrijheidsbeeld, Ellis Island, Manhattan en Brooklyn Bridge
• Dutch Country

Het was weer een drukke 1,5 week in Nederland. Verjaardagen, hemelvaart, vrijgezellendag, familiedag, Champions League finale, bedrijfsuitje, gesprek met begeleider, post ophalen en bijkletsen in Utrecht: er was bijna geen tijd om even rustig te genieten van het thuis zijn. Ach ja, laat ik het maar een luxe probleem noemen. Ik heb er zeker van genoten en het was heerlijk om even terug te zijn. Even ‘normaal’ kunnen doen, even Hollandse pot en even alleen de Nederlandse taal.

Lekker Nederlands: zeilen op het IJsselmeer tijdens het bedrijfsuitje

Toch stond vrijdag het vliegtuig richting New York weer klaar voor vertrek en dat vond ik ook helemaal niet erg. Ik heb het erg naar mijn zin in Morristown en er is nog zo veel te doen (en ik zit al over de helft van mijn tijd!). Het reizen begint ook steeds meer te wennen en de tijd ‘vliegt’ voorbij tussen Schiphol en JFK Airport. Ook de jetlags vallen me steeds meer mee.

Ik had in Nederland een nieuwe digitale spiegel reflex camera (Nikon D40) gekocht, zodat ik mooiere plaatjes kan schieten in de VS. Ik had gedacht dat het goedkoper zou zijn in de VS, vooral met een wisselkoers van 1,40 op het moment, maar dit valt tot nu toe helaas tegen. Ik ben qua elektronica nog geen koopjes tegengekomen en producten in de supermarkt zijn ook redelijk aan de dure kant. Kleding is daarentegen wel voor een goede prijs te verkrijgen. Vooral merk kleding zoals Levi’s en Calvin Klein hangt voor minder dan de helft van de Nederlandse prijzen in de etalages.

De camera heb ik bij aankomst direct in Central Park en op Times Square uitgeprobeerd. Deze locaties zijn ideaal om wat met de camera te experimenteren en dat was ook duidelijk te zien aan het aantal geschoten kiekjes: binnen 3 uur was ik 300 foto’s rijker. Central Park was trouwens erg gezellig op deze heerlijke lente avond. Alle grasvelden waren geopend en overal waren mensen aan het chillen en sporten. Toen ik uiteindelijk om 23:00 uur met de trein in Morristown was aangekomen, was ik van de hele dag rondsjouwen met tas en koffer en de extra lange dag door het tijdsverschil toch wel behoorlijk uitgeput. Mijn huisgenoot Sam pikte mij op bij het nabijgelegen Cluck-U restaurant waar ik het niet kon laten om een heerlijk portie Boneless Chicken Wings in Honey Hickory Sauce met French Frites en een Regular Pepsi te bestellen. Ahhh! Die Amerikaanse vette troep had ik gemist!

In Central Park waren alle parkjes open voor het publiek

Times Square leende zich uitstekend voor het experimenteren met mijn nieuwe camera

Zaterdag kwam Paul uit het niets met het spontane idee om ’s avonds naar Atlantic City (AC) te gaan. AC is het Las Vegas van New Jersey en ligt aan de kust op 2,5 uur rijden van Morristown. Eerst wilde Paul op en neer rijden, maar het leek mij een beter plan om een hotel te pakken, zodat we voor ‘the whole experience’ konden gaan: inclusief drank dus. En dat hebben we geweten. De avond begon met zelf gemixte Captain Coke in het hotel, voortgezet met gratis Captain Coke tijdens het spelen aan de Black Jack tafel en eindigend met Captain Coke aan de bar in het casino. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel cola op 1 avond gedronken. Ik was er bijna misselijk van.

Route van Morrsitown (A) naar Atlantic City (Beter!)

Grote casinohotels in Atlantic City (hotel links: gevel was 1 groot video scherm)

De casino’s in AC zijn stuk voor stuk enorm, mooi en luxe. De hoge gebouwen bestaan voornamelijk uit hotelkamers en zijn vanuit de verte al te zien door opvallende lichteffecten en lasers. Wij gingen met de taxi (ons hotel lag wat meer buitenaf) naar het Harrah’s casino en zijn daar ook de hele avond gebleven. Onze oud-huisgenoot Mike had met zijn vriendin Kelly ook last-minute een hotelkamer geboekt en zij kwamen gezellig bij ons aan de Black Jack tafel zitten. Na een kleine 3 uur spelen had ik mijn opgebouwde winst geleidelijk verloren en toen vond ik het wel welletjes. Geen winst, geen verlies, maar wel flink wat drankjes rijker. Paul en Mike gingen nog even verder aan de pokertafel en dat gaf mij de gelegenheid om even wat rond te lopen langs de eindeloze rijen ‘slot machines’ waar voornamelijk oudere mensen slurpend aan hun martini gestaag hun pensioen vergokten.

Eindeloze rijen met slot automaten in Harrah's (ik mocht zelf geen foto's maken)

Toen Mike en Kelly richting hotel gingen zijn Paul en ik nog even naar het bar- en restaurantgedeelte gegaan. We wilden graag naar de Pool Bar waar de bediening, u raadt het al, in zwemkledij in het zwembad de drankjes serveren. Jammer genoeg was deze net gesloten. Toen we nog even bij de ingang stonden, vloog zo’n beetje 20 man security en 10 man politie naar binnen om een vechtpartij te sussen. Terwijl wij nieuwsgierig bij de ingang stonden te wachten op het SWAT team en het Amerikaanse leger werden een aantal mensen gehandboeid en met veel geweld naar een ‘kamertje apart’ begeleid. Volgens personeel was dit niet uitzonderlijk en gebeurde dit toch zeker minstens 1 keer per avond.

Prachtige casino's aan de boulevard

En een mooi strand

Hutje van de kustwacht

De volgende dag moesten we 11 uur de kamer uit en besloten we met de auto rond te toeren door de stad. Wat het meeste opviel was het verschil tussen de keurig aangelegde en onderhouden wijken in de buurt van de casino’s en de verwaarloosde wijken daarbuiten. Aan de kust was een prachtige boulevard met talrijke hotelcasino’s en een lunapark op een pier. Het weer was prachtig en ik had mijn camera bij me, dus kon ik mij weer helemaal uitleven. Op de terugreis zijn we nog even kort in Long Beach Island geweest: een kustplaats met veel mooie huizen en prachtige stranden. Dat was toch wel echt even genieten! Uiteindelijk waren we net voor de avond thuis en hebben we ’s avonds de barbecue maar weer eens aangeslingerd. Samen met onze nieuwe huisgenoot Johnny Page (coole naam!) en zijn vriendin Beth hebben we weer mogen genieten van een heerlijk Amerikaans culinair hoogstandje. Wat een weekend. Binnen 2 dagen voelde ik mij weer helemaal terug in de VS!

Entree van casinohotel Harrah's

Taxi's in de rij voor het Borgata casinohotel

Chillen aan het strand in Long Beach Island

Paul in vorm tijdens de barbecue

Maandag was het weer tijd voor een wedstrijd softbal met het bedrijf. Het was heerlijk weer en omdat de tegenstander op zich liet wachten waren we al een uurtje aan het inspelen. Net op het moment dat de wedstrijd kon beginnen werd er nog een laatste bal geslagen en deze kwam via een onverwachte stuiter precies boven het oog van mijn collega terecht. De zonnebril vloog aan 10 stukken en zij ging naar de grond. Gelukkig bleef ze bij bewustzijn en was ze aanspreekbaar, maar iedereen was flink geschrokken en de referee had al 911 gebeld. Binnen enkele minuten kwam met loeiende sirene en piepende banden een politieauto de parkeerplaats op denderen. Even later kwam er nog een motor bolle zijn sirene en zwaailichten demonstreren en uiteindelijk maakte een vanuit de verte hoorbare ambulance het feest compleet. In de tussentijd was mijn collega al opgelapt met behulp van een First Aid kitje en stond ze al weer lachend op het veld. Ze is daarna nog wel naar het ziekenhuis gegaan waar ze de snee boven het oog gehecht hebben. Ondanks alle commotie wonnen we overtuigend en staan we nu op 3 wins en 1 loss. Volgende week woensdag de volgende partij.

De rest van de week ging alles zijn gangetje. Voor mijn project ben ik nu een beetje wachtende op reactie van mijn begeleider van de Universiteit. In de tussentijd kan ik alvast beginnen met mijn scriptie en begint Jack (de grote baas) mij meer te betrekken in de ontwikkeling van een nieuwe tool. Ik heb samen met hem vanuit Parsippany de tool gelijktijdig gedemonstreerd aan iemand in Los Angeles en onze collega Olaf in Nederland. Daarnaast heb ik een rapport geschreven over de gebruiksvriendelijkheid van de tool en gaan we morgen hierover brainstormen. Erg interessant allemaal. Ik ben blij dat ik naast mijn eigen project wat afleiding heb en ik steek er daarnaast erg veel van op. Toch waarschuwt menig collega dat ik mij niet moet laten opslokken door Jack. Dat houd ik dan maar goed in het achterhoofd.

Aankomend weekend staat er nog niet veel op de planning, behalve dat we met onze nieuwe huisgenoot Morristown onveilig gaan maken. Jullie lezen het allemaal in de volgende update!

Voor de liefhebbers heb ik een aantal fotoalbums gemaakt:

• Central Park en Times Square
• Morristown
• Atlantic City en Long Beach Island

Philadelphia (Philly) ligt op een kleine 2 uur rijden van Morristown dus ben ik vrijdag vanuit het kantoor richting deze miljoenenstad gereden. Ik had verwacht alleen maar op highways en interstates te rijden, maar heb toch het grootste deel op zogenaamde ‘state routes’ gereden (zeg maar provinciale wegen). Het laatste half uur reed ik op de soms 6-baans Interstate 95 en het was toch best spannend om zo’n enorme stad binnen te rijden. Overal enorme reclame borden langs de weg en een prachtig uitzicht op de verlichte brug en skyline van het centrum van Philly.

Nadat mijn GPS mij midden door het centrum naar de plaats van bestemming had geleid, had ik op advies van Nick mijn auto op een grote parkeerplaats gezet. Toen ik al bellend met Nick erachter kwam dat ik een verkeerd adres had ingevoerd, liep ik ondertussen al als verdwaalde toerist in één van de ongure buurten van Philly. Zoals ik al van meerdere mensen had begrepen is de stad redelijk ‘ghetto’ en vooral de wijken net buiten het centrum zijn niet echt ‘the place to be’ in de avonduren. En welke onschuldige Nederlander liep daar om 10 uur ’s avonds met zijn koffertje en route beschrijving rond te dwalen? Exactly: dat was deze jongen hier. Toen ik een soort straatfeestje tegenkwam met alleen maar ‘gangstas‘ die mij vreemd nakeken, ben ik toch maar zo snel mogelijk terug gelopen naar de auto.

Poort van de Temple University Campus

Gelukkig had ik snel genoeg het goede adres te pakken en was het nog maar 5 minuten rijden tot ik op de campus stond van de Temple University, waar Nick een aantal master vakken Recht heeft gevolgd. Hij wist mij te vertellen dat de vakken erg pittig waren en je slechts 1 tentamen per vak krijgt aan het eind van het semester. Er zijn geen tussentijdse toetsen, praktische opdrachten, laat staan herkansingen, dus het hangt erg af van die 2 weken tentamens en deze had Nick net achter de rug. Collegegeld voor een semester kost ongeveer $ 10.000, dus er zit gelukkig niet zo veel druk achter . Nick had echter een scholarship via de Universiteit Utrecht geregeld, hij hoefde dit dus niet zelf op te hoesten.

Bij een Amerikaans studentenfeestje mag uiteraard geen Beer pong ontbreken

We hadden vrijdagavond meteen een feestje bij iemand thuis op de campus. Dit was bij een Nederlands meisje (Sophie) dat ook rechten studeert in Utrecht en ook voor 5 maanden in Philly studeerde. Zij gaat, net als Nick, over 3 weken terug naar Nederland en de laatste paar weken nog wat plaatsen bezoeken in de VS. Daarom was er nu een soort afscheidsfeestje bij haar thuis met haar huisgenootje, broer en vriendin uit Nederland, en vrienden die ze heeft leren kennen in de VS. Het was een typisch Amerikaans huisfeestje met lauw bier in bekers, een Beer Pong tafel in het midden van de kamer en flessen sterke drank die van mond tot mond gingen en die bij menig Amerikaan het licht vroegtijdig deed uitgaan. Toen er onder begeleiding van piano nog een aantal klassieke Amerikaanse pop nummers uit volle borst werden meegezongen en de eerste gasten op de bank in slaap vielen werd het tijd voor ons om richting de kamer van Nick te gaan. Hij woont op de campus in een nieuw gebouw samen met één huisgenootje, die ik alleen de laatste nacht heb gezien. Er was overal beveiliging aanwezig en ik moest mijn rijbewijs achterlaten bij de receptie om binnen te mogen. Nick vond dit allemaal wel begrijpelijk, want tijdens zijn verblijf had hij meerdere verhalen gehoord van dodelijke schietincidenten in de omringende buurten.

Links Sophie, daarnaast Nick met Amerikaanse vrienden

Zaterdag zijn we eerst de campus afgelopen om een ontbijt te scoren bij de Subway. De campus was jammer genoeg redelijk uitgestorven, omdat het semester was afgelopen en de meeste mensen dan vakantie gaan vieren bij hun ouders thuis. De campus en faculteitsgebouwen zagen er allemaal prima verzorgd uit en men is er van alle gemakken voorzien. Voor Amerikanen is sport erg belangrijk tijdens ‘college’ en dat was wel te zien aan de enorme zwemhal en het nog grotere basketbal stadion. Toen we een flinke bodem hadden gelegd en een beetje bijgekomen waren van de zware ochtend pakten we de metro richting het centrum. In tegenstelling tot het enorme metrostelsel in New York heeft Philly slechts 2 lijnen en gaat de betaling niet via elektronische pasjes maar met ouderwetse metro muntjes. Het viel ook op dat wij één van de weinige blanken waren die in de metro zaten. Dit was echter niet echt verwonderlijk toen ik hoorde dat zo’n beetje 75% van de bevolking van Philly donker is.

Eerste bank van de VS

Toen we eenmaal in het centrum van de stad uitstapten werd het verschil met New York direct duidelijk: het is er een stuk rustiger, kleinschaliger en minder hectisch. Dit kon je merken aan de minder kolossale gebouwen, de stoepen waar je lekker rustig over kon lopen zonder je door een mensenmassa te moeten wringen, en het minder drukke verkeer zonder alsmaar toeterende taxi’s. New York is een geweldige stad, maar de rust en ruimte in Philly heeft toch ook wel iets.

Het was erg rustig op straat.

De stad heeft daarnaast verhoudingsgewijs veel meer historische waarde. Zo is Philly de allereerste hoofdstad van de VS geweest, is er de onafhankelijkheidsverklaring getekend, kwamen veel historische personen uit deze stad en is er de allereerste Amerikaanse vlag gemaakt. Wat ook opviel waren de zwervers die je op veel plaatsen tegenkwam. In de metro werd bijvoorbeeld een vent die om 11 uur al te diep in het glaasje had gekeken door mede reizigers eerst op vriendelijke wijze, maar later toch iets hardhandiger de metro uitgezet. Op straat kwamen we een verdwaasd persoon in alleen een spijkerbroek tegen en in parkjes lagen veel daklozen te slapen op de bankjes. Dit kom je dan in New York weer niet veel tegen, maar doet je wel beter beseffen hoe het leven in de stad kan zijn.

Zo zag de eerste Amerikaanse vlag eruit met de sterren in een cirkel.

We hebben eerste de historische binnenstad doorgelopen en hebben toen een koffie gepakt in één van de vele Starbucks in het zakelijke centrum van de stad met de hogere kantoorgebouwen. Daarna zijn we helemaal naar de andere kant van het centrum gelopen naar de Delaware River waar je uitkijkt op de stad Camden in de staat New Jersey (Philly ligt in Pennsylvania). Daar hebben we een kijkje genomen in een onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog en een stoomslagschip uit de Eerste Wereldoorlog. Gezien het benauwde weer en de nadorst besloten we hierna een terras op te zoeken in de gezellige South Street. Hier waren veel restaurants, barretjes en eettentjes te vinden en het deed bijna Zuid Europees aan. We kwamen terecht bij een ‘Irish Pub’ genaamd Paddy Whacks waar we lekker tot laat in de avond op het terras hebben genoten van pitchers Miller Light voor $5 per stuk. Het was een beetje een Irish Pub op zijn Amerikaans met veel TV schermen en mooie dames achter de bar. Later die avond zijn we nog naar boven naar een zaaltje geweest waar het iets meer een club idee had. Toen we verzadigd van het bier waren en ik Nick de Captain Coke had geïntroduceerd sloot de tent om 2 uur (net als alle tenten in Philly) en pakten we na een mooie dag de taxi naar de campus voor een welverdiende nachtrust.

De onderzeeer en het stoomslagschip

De Irish pub Paddy Whacks waar menig biertje is genuttigd

Op zondag was het tijd om wat cultuur op te snuiven in het Philadelphia Museum of Art. We liepen naar het prachtige gebouw via de Benjamin Franlin Parkway: een brede laan versierd met vlaggen van landen van over de hele wereld. De trap omhoog naar de ingang van het museum staat bekend om een scène uit de eerste Rocky film. Er staat dan ook een standbeeld van Rocky waar iedereen (ik ook) mee op de foto wil en je ziet mensen de grote trap op rennen, zoals de box held dat deed in de film. Het museum had naast veel Europese kunst (o.a. Van Gogh, Picasso, en Delfts Blauwe tegeltjes) ook ruimtes met harnassen en wapens uit de middeleeuwen en Amerikaanse en Oosterse kunst.

Wie is nu Rocky?

Na het museum liepen we richting het centrum om nog wat plekken te bezichtigen die de moeite waard waren. We kwamen ondertussen langs een honkbalveldje waar jochies en meisjes van 5 jaar, aangemoedigd door over-fanatieke ouders, een potje baseball speelden. Het was erg grappig om te zien hoe de Amerikaanse gebruiken er van jongs af aan ingebakken worden. Kauwend op stukken kauwgum groter dan hun eigen mond werd er geconcentreerd gekeken naar de ‘pitch machine’ die de bal op perfecte hoogte naar de batter ‘schoot’. Als de bal geraakt werd, veranderde het veld in een wirwar van door elkaar rennende kinderen en schreeuwden de ouders de longen uit hun lijf. Ondanks de helmen die bijna te zwaar waren voor de kinderhoofdjes, renden de meeste spelertjes bloed fanatiek van honk naar honk en bij het home honk werd geheel volgens Amerikaanse stijl nog even een totaal onnodige sliding voor de show ingezet. Het was erg leuk om dit te zien en eerlijk gezegd had het ook wel veel weg van een partijtje voetbal tussen F-pupillen in Nederland.

Jochies en meisjes spelen baseball onder de skyline van Philly

Nadat Nick mij nog wat mooie plekjes van Philly had laten zien, kwamen we ‘s avonds weer (niet geheel toevallig) bij dezelfde Irish Pub uit en hebben daar weer gezellig genoten van de goedkope pitchers bier. Uiteindelijke hebben we de avond en daarmee het weekend afgesloten bij een mooie luxe bar in de gezellige Old City. ’s Nachts zijn we nog even snel wat wezen eten bij de Dunkin’ Donuts op de campus en toen richting de kamer van Nick gegaan. Philadelphia was al met al een erg mooie stad en ik heb met de hulp van Nick veel kunnen zien. Hij gaat over drie weken weer terug naar Nederland en zal naar eigen zeggen de stad wel gaan missen, wat ik mij goed kan voorstellen.

Muurschildering

De volgende dag ben ik rond 10 uur richting Morristown vertrokken en moest ik mijn spullen alweer pakken voor een weekje Nederland, want ’s avonds om 22 uur vertrok mijn vliegtuig richting Amsterdam. Ik heb zaterdag een vrijgezellendag van mijn ‘zwager’ en dat kan ik mooi combineren met een evaluatie gesprek met mijn begeleider in Amersfoort. Gisteren een lekker ontspannen Hemelvaartsdag met Sanne gehad en deze zondag ook nog even langs een familiedag, dus het programma zit al weer aardig vol.

De groeten vanuit de Achterhoek. Tot de volgende blog post, waarschijnlijk vanuit de VS!

Meer foto’s zijn hier te vinden!

Het eerste weekend na New York werd ik zaterdag middag door mijn collega Caleb uitgenodigd voor een “Cookout” bij hem thuis. Het was ideaal barbecue weer en de stemming zat er goed in na flink wat Corona’s, Budweisers, Bourbon en niet te vergeten mijn trotse bijdrage: Grolsch. Na wat Cornhole gespeeld te hebben werd het tijd om de barbecue maar eens aan te slingeren. De barbecue van Caleb was ter grootte van een halve keuken, en dit was zelfs nog één van de kleinere formaten die bij de Wal-Mart te koop staan. Na een heerlijke hamburger en hotdog werd de avond afgesloten met een kampvuur waar nog een aantal hotdogs in werden opgewarmd.

Cornhole met Emily in de tuin van Caleb en Greg

Greg is toe aan hotdog nummer 11

De week die volgde hadden we onze eerste softbal wedstrijd met UMS Group in onze competitie tegen andere bedrijven. We vormen samen met een ander bedrijf een team, omdat we anders niet voldoende mensen hebben. Gelukkig voor mij kwamen er veel teamgenoten opdagen en kon ik op mijn gemakje het spel analyseren, want ik had volgens mij softbal ongeveer 10 jaar geleden voor het laatst gespeeld.

Toen ik eindelijk aan slag was, ging dit natuurlijk volledig mis en werd ik uitgegooid door de pitcher. Daarna de veldbeurt: ik werd ergens ver in het achterveld gedrukt en ja hoor, bij de eerste beste verre slag van de tegenpartij kwam de bal precies mijn kant op. Met meer geluk dan wijsheid plukte ik de bal als een volwaardige Yankee uit de lucht en was het de 3e ‘out’. Dit gaf toch iets meer vertrouwen en de volgende slagronde raakte ik de bal heerlijk. In mijn enthousiasme rende ik als een dolle naar het 1e honk, terwijl iedereen al doorhad dat mijn teamgenoot uit was getikt en dat onze 3e uit betekende. Gelukkig was een teamgenoot zo vriendelijk om mij er op te wijzen dat ik het veld kon verlaten. In de 2e wedstrijd had ik weer een vangbal en ging het ‘batten’ ook weer iets beter. Ik begin er na 2 wedstrijden iets meer gevoel voor te krijgen en het zowaar leuk te vinden.

Vrijdag middag na het werk naar J+R Cigar Bar (links Joe, rechts Greg)

Het weekend dat volgde zijn we met collega’s en vrienden weer naar J+R Cigar Bar geweest. Vooral collega Joe is sigaar liefhebber. Hij verhuist deze week naar Australië om bij zijn vriendin en collega Emily (de vorige trotse Chevy eigenaar) te gaan wonen. Zaterdag was het heerlijk weer (ongeveer 33 graden) en heb ik met de buren wat Flip Cup gespeeld: combinatie van een bier marathon en een vreemde kunstje. ‘s Avonds ben ik met hun Morristown in geweest en heb ik weer veel nieuwe mensen leren kennen. Opnieuw een geslaagde avond.

Na een middagje Flip Cup bij de buren Rock 'n Roll in The Hopper

Vorige week dinsdag was het Cinco de Mayo (de vijfde van mei) dat door de Mexicanen wordt gevierd ter ere van een grote veldslag die lang geleden tegen de Fransen werd gewonnen. Met de jonge garde onder de collega’s hebben we als lunch een heerlijke Mexicaanse burrito gegeten bij Chipotle (spreek uit: tjie-powt-leej). ’s Avond had ik met Caleb en zijn huisgenoot Greg (die ook voor UMS heeft gewerkt) bij The Frog afgesproken om hun basketbal team Cleveland Cavaliers te gaan kijken die in de 1e ronde van de play-offs tegen de Atlanta Hawks speelden. Helaas moesten de New York Yankees ook spelen en moesten we in een hoekje zitten met een eigen TV om de ‘Cavs’ te kunnen zien. Vanwege Cinco de Mayo waren de Corona’s en Tequila’s voor de helft van de prijs met als gevolg dat een paar smsjes later het rond onze tafel volstond met collega’s, vrienden en bekenden en er flink werd getrakteerd. Na de basketbal wedstrijd, die door de overduidelijk betere Cavs niet meer zo interessant was, hebben we wat gedart in de lounge bar en was het sluitingstijd toen ik richting huis liep.

Caleb met Corona attributen tijdens Cinco de Mayo in The Frog

Donderdag stond het volgende feestje op het programma: mijn (ex-)huisgenoot Mike is afgelopen weekend verhuisd en er moest voor de laatste keer nog eens goed uitgegaan worden. Thuis werden de kelen eerst gesmeerd met Captain Coke (wat overigens gevaarlijk genoeg gestaag mijn favoriet begint te worden). Deze heerlijke mix werd in de Sona Thirteen en The Dark Horse ook nog meerdere malen besteld. Het was overal erg gezellig en druk en we hebben flink lopen draken met allerlei mensen (Mike was hier absoluut kampioen in). Het was al met al een erg toffe avond en het is jammer dat Mike nu is verhuisd. Een kleine smet op de avond was dat mijn jas was verdwenen na een onoplettend moment aan de bar.

De 70 Chestnut Street boys (vlnr: Coen Boschker, Sam Warbrick, Paul Smith en Mike Parrott)

De volgende dag had ik ’s morgens een afspraak bij een garage, omdat er op het dashboard van mijn tot dusver prima lopende Chevy een ‘Check Engine’ lampje was beginnen te branden. Toen ik daar eindelijk een monteur kreeg te spreken, bleek hij niets van een afspraak te weten. Ik vertelde hem dat ik online een afspraak had gemaakt en keurig een bevestiging voor vrijdagmorgen had ontvangen. De vriendelijke monteur begon te lachen en vertelde dat hij niet eens een website had, laat staan internet in zijn werkplaats om überhaupt de afspraak te bevestigen. Ik legde uit dat ik de afspraak had gemaakt via de website van Autozone en gelukkig vertelde hij mij dat dit niet de eerste keer was dat iemand dit is overkomen. Hij bood mij aan om de afspraak te verzetten naar dinsdag de 12e. Nu hopen dat als ik daar morgen kom dat de toko nog bestaat.

Zaterdag was het tijd voor een knipbeurt. Ik besloot om naar de dichtst bijzijnde kapper te gaan en kwam in een typisch Amerikaanse ‘Barber Shop’ terecht. Alles ging goed en wel tot de negroïde man die mij knipte vroeg of ik al vaker in zijn shop was geweest. Toen ik “no” (nee) antwoordde, stelde hij zich vriendelijk aan mij voor en vroeg hij om mijn naam. Na een kort moment van twijfel besloot ik toch om met een glimlach ‘Coen’ te antwoorden met een zo Nederlandsch mogelijk accent. Helaas mocht dit niet baten: “Coon?! Who calls his kid Coon? Are you making fun of me?” Na een haastige en korte uitleg merkte ik dat hij de lol er wel van inzag. Uiteindelijk vroeg hij mij wat ik hier deed en hoe lang ik al in de VS was. Gelukkig liep alles dus goed af.

Rots in de branding

Zondag had ik met mijn huisgenoot Paul afgesproken om eens een kijkje te nemen aan de kust van New Jersey. Na een klein uurtje kwamen we aan in de kustplaats Belmar en zijn we kort het strand op geweest. Het was mooi weer, maar nog te koud om het water in te gaan of in de zon te bakken. En wat doe je dan? Juist, je zoekt een terrasje op en pakt een heerlijk koude Corona. Jammer genoeg konden we niet al te lang blijven zitten, omdat Paul nog terug moest rijden, dus gingen we maar even ‘cruisen’ door Belmar met Paul’s Audi RS4. Armpje uit het raam, Gangsta rap door de speakerts en opgaan in de dure auto’s en huizen. Ik moet zeggen, ik heb me wel eens minder ‘cool’ gevoeld.

Na een tijdje kregen we honger en hadden we het plan om maar eens gebruik te maken van onze BBQ. Thuis aangekomen hebben we snel eten gehaald en een heerlijke houtskolen bbq gehouden. De hotdogs, hamburgers, sjaslieks en garnalen waren letterlijk om je vingers bij af te likken. Na nog een aantal Corona’s in de achtertuin werd het tijd om naar bed te gaan en wat slaap in te halen van een drukke week.

Barbecuende mannen zijn sexy

Smikkel de smakkel

Volgend weekend ga ik naar Philadelphia om mijn huisgenoot Nick uit Utrecht te zien. Hij zit daar sinds januari voor 5 maanden en hij gaat mij een weekendje ‘Philly’ laten zien. Heb hier erg veel zin in en jullie horen wel hoe het was in mijn volgende post.

Ik heb nog een aantal grappige/slechte commercials gevonden:

In mijn vorige posts heb ik al meerdere malen laten merken dat ik New York echt te gek vind en ons weekje vakantie daar heeft dat alleen maar versterkt. We hebben echt een heerlijke week gehad, ondanks dat het weer niet altijd mee zat. We hebben wat dagen regen gehad, wat dagen bewolkt en wat dagen zonnig, maar koel. Dit heeft ons niet kunnen weerhouden van het bezoeken van de meeste highlights en genieten van de prachtige skyline en uitzichten.

Saampjes op de foto in Central Park

Brooklyn Bridge bij zonsondergang

We zaten in een 4-sterren Wyndham hotel in redelijk hartje New York en konden te voet de meeste dingen goed af. Dit hotel hebben we goedkoop kunnen boeken via Hotwire.com dat Aaron mij getipt had. Het heeft flink wat voordeel opgeleverd, dus een gouden tip in ons geval. Het hotel was uitstekend en van alle gemakken voorzien. We hadden ook voor 25 dollar (20 euro) een weekkaart voor de metro gekocht, waarmee we onbeperkt konden reizen: ideaal! Op bijna iedere hoek van de straat kun je de metro in en iedere 2-10 minuten rijdt er wel een metro naar waar je heen wilt. Er is zoveel te zien in New York dat je eindeloos kunt rondlopen, maar na een paar dagen begin je hier wel een beetje genoeg van te krijgen en begin je vanzelf de metro te nemen. We hebben dus goed gebruik gemaakt van onze kaart.

Wyndham hotel aan de West 36th Street tussen 8th en 9th Avenue

De eerste dagen hebben we vooral de stad verkend en zijn we naar het American Museum of Natural History geweest. Dit museum was enorm en we hebben lang niet alles kunnen zien, maar het dino gedeelte en de IMAX film over dino’s waren de moeite waard.

We hadden zondag vrij gehouden voor het Empire State Building en maandag voor een bezoekje aan Morristown, omdat het dan zonnig zou zijn. Gelukkig was dit ook het geval en hebben we zondag kunnen genieten van een prachtig ver uitzicht vanaf het Empire State Building. We besloten om vroeg te gaan, omdat het wel eens druk kon gaan worden i.v.m. Pasen, maar we moesten toch echt nog wel een goede 1,5 uur geduldig wachten voor we boven waren. Het was prachtig maar ook erg koud door de wind en we zijn na een klein half uurtje weer naar beneden gegaan om nog wat van de Paas-parade mee te maken op 5th Avenue. ‘s Avonds gingen we naar Broadway naar de musical Mamma Mia in het Winter Garden Theatre. Ik had eerst mijn twijfels, maar het was echt een leuke show en de ABBA muziek klonk goed. We kwamen voldaan het Winter Garden Theatre uit en hebben tot slot nog Times Square bewonderd.

Zondagavond naar de musical Mamma Mia in het Winter Garden Theatre op Broadway

Zoals gezegd was het maandag tijd om Morristown en omgeving te laten zien. We hebben de trein genomen vanaf Penn Station (10 minuten lopen vanaf ons hotel) en na een klein uurtje waren we in Morristown. Nadat ik mijn prachtige kamer en huis had laten zien, was het tijd om te lunchen. Dit deden we bij de Subway, waar je een heerlijk vers gebakken pistolet naar eigen smaak kunt samenstellen. We keken onze ogen uit naar de hoeveelheid mensen die een rijk gevulde ‘foot long’ bestelden (pistolet van 30 cm) en zonder moeite verorberden. Vervolgens hebben we een rondje met de auto gemaakt langs mijn stageplek in Parsippany en hebben we even kunnen genieten van de rust tijdens een boswandeling door het Morristown National Historical Park. Het deed ons allemaal goed om even uit de stad te zijn en vooral vaders was toe aan deze ‘ontsnapping’ uit de drukte van New York. Na een heerlijke steak en vis bij het restaurant van mijn ‘stamkroeg’ The Frog keerden we terug naar New York, helemaal weer opgeladen voor de rest van de week.

Even uit de drukte van New York in het Jockey Hollow bos

De rest van de dagen hebben we meer van de stad bekeken en zijn we onder andere naar het grootste warenhuis van de wereld geweest (Macy’s) en hebben we een boottocht rondom Manhattan genomen. Woensdag avond was het tijd voor een basketbal wedstrijd in het Madison Square Garden tussen de New York Knicks en de New Jersey Nets. Ondanks dat we allemaal niet zoveel om basketbal geven, was het toch een hele mooie ervaring. Vooral de show eromheen met het volkslied, Cheerleaders, huwelijksaanzoeken en T-shirts die het publiek in werden gegooid (er viel er 1 precies tussen onze stoelen) was typisch Amerikaans en leuk om een keer mee te maken. Daarnaast is het Madison Square Garden een prachtig stadion dat overigens ook voor ijshockey (New York Rangers) en concerten wordt gebruikt.

Basketbal in het Madison Square Garden

Donderdag was het alweer de laatste dag en we hadden heerlijk weer. We wilden nog graag naar het Statue of Liberty en Ellis Island (hier werden alle immigranten gecontroleerd voordat ze Manhattan in mochten), maar kwamen bij een rij voor de veerboot te staan waar geen eind aan leek te komen. Hier hadden we dus geen zin in en het zou ook jammer geweest zijn van onze tijd op deze laatste mooie dag. Uiteindelijk hebben we het Financial District doorgelopen en zijn we onder andere naar Ground Zero en Wall Street geweest. Vooral het 9/11 visitor center was erg indrukwekkend met onder andere stukken gesmolten staal van het World Trade Center en verhalen van mensen die tijdens de aanslagen ter plekke waren.

Het Financial District richting Ground Zero

Op deze laatste dag vonden we ook eindelijk een terras in New York, en wel in een zijstraat van Wall Street. Het was lekker om een keer niet in een fastfood restaurant te zitten waar je zo snel mogelijk iets moet bestellen en ook zo snel mogelijk weg moet zijn. Jammer genoeg was het terras midden tussen de hoge gebouwen, dus de zon was ook weer binnen een uur weg. We zijn nog langs de East River gelopen en hebben als laatste nog de Brooklyn Bridge bekeken waar het ontzettend druk was.

Lekker in de zon op een terrasje in het Financial District

‘s Avonds hebben we op JFK Airport nog wat gegeten voordat we weer afscheid moesten nemen van elkaar. We kunnen terugkijken op een heerlijk weekje en we hebben erg veel van New York kunnen zien. Ook was het leuk om Sanne en mijn ouders te laten zien waar ik woon en werk, en hebben ze natuurlijk een ritje mogen meemaken in mijn prachtige Chevy. Het was lekker om weer bij elkaar te zijn voor een weekje en het was dan ook best vreemd om hun uit te zwaaien en zelf niet mee terug te vliegen.

Tot de volgende post en de groeten vanaf een balkon in Morristown waar het nu 33 graden is en waar het 2 weken geleden nog sneeuwde.

Meer foto’s en filmpjes zijn hier te vinden.

Ik had in het vliegtuig naar Nederland alle ruimte om te slapen, omdat het slechts voor minder dan een derde gevuld was, maar toch is liggend op een bankje van 3 vliegtuigstoelen met een leuning in je rug niet de meest ideale plek voor een goede nachtrust. Voor een weekje terug in Nederland was erg fijn en we hebben Sanne’s verjaardag goed gevierd. Het was een erg geslaagd weekend, maar door de ‘verjaardag drukte’ had ik weinig kans om van mijn jetlag bij te komen. Ook het feit dat er vrijdagavond een paar vertrouwde halve liters werden gedronken bij Café Overkamp (zo goed Sjerk? ) zorgde ervoor dat ik pas maandag helemaal hersteld was.

Nadat ik dinsdag in Amersfoort met mijn begeleider van UMS had bijgepraat en de rest van de week ‘s avonds vrienden en familie had bezocht, ging ik donderdag middag weer richting Schiphol om mijn vlucht van 13:30 uur te pakken. Deze vlucht was overduidelijk iets drukker dan de vorige en we gingen door een extra security check iets later weg dan gepland. In New York aangekomen werden we getrakteerd op een lange rij wachtende mensen voor de beveiligingsposten. Helemaal gaar van de vlucht konden we achteraan aansluiten en na anderhalf uur had ik eindelijk het genoegen om door te lopen naar de douane. En ja hoor, ik werd er als één van de weinigen uitgepikt om mijn bagage te laten checken. Toen al mijn kleding verspreid over de balie lag, moest er nog even iemand van de ‘department of agriculture‘ kijken naar mijn voetbalschoenen. Er zat namelijk modder onder en daarmee kunnen enge virussen het land binnenkomen. Na een half uur kwam de vriendelijke ‘modder specialiste’ met mijn schoenen terug: gewassen en wel! Dus mocht je ooit naar de VS gaan en je voetbalschoenen gewassen willen hebben…

Vrijdag kon ik weer fris verder werken aan mijn project: de jetlag is (over het algemeen) niet zo erg wanneer je van NL naar de VS vliegt. Ik ben ondertussen volop bezig met het ontwikkelen van de test web-applicatie die ik ga gebruiken voor mijn experiment (screenshots volgen later). Ik hoop deze morgen in grote lijnen klaar te krijgen en over 2 weken te beginnen met een klein ‘test’ experiment. Ik ben dus wel degelijk met mijn afstudeerproject bezig hier en niet met een lange vakantie (er bestond her en der wat onduidelijkheid over ).

De lounge bij de 'J-R Cigar Store'

Met een aantal collega’s zijn we na het werk naar J-R Cigar in Whippany gereden waar we hebben ‘genoten’ van een sigaar en een drankje. Volgens eigen zeggen is het de grootste sigaren winkel van de wereld en daar leek het ook op: een enorme winkel met keuze uit wel duizend soorten sigaren. Op advies van mijn collega ‘Whiskey and Cigars’ Bob kocht ik een sigaar a $ 6.75 en gingen we in de met rook gevulde lounge zitten. In de VS mag blijkbaar wel gerookt worden in een bar, zolang het maar een ‘Cigar bar’ is. Grote ventilatoren aan het plafond, cognac drinkende zakenlui  en Jazz muziek op de achtergrond maakten de sfeer comlpeet.

‘s Avonds was er in Morristown een soort kroegentocht georganiseerd door wat vrienden van mijn collega’s Aaron, Ian en Caleb. Dit ter gelegenheid van een vriendin (Ali) die voor langere tijd naar Portugal vertrekt. Zoals de meeste feestjes werd ook deze van tevoren aangekondigd op facebook  en kon je na een uitnodiging aangeven of je er bij zou zijn of niet. Vrijwel iedereen die ik tot nu toe heb ontmoet, heeft een facebook account, dus dit werkt prima. Het is hier echt een hype en enorm populair. Wanneer je geen facebook account hebt, besta je gewoon niet. Zelfs mijn oudere generatie collega’s checkt ieder uur zijn facebook via iPhone of BlackBerry.

Entree van Sona Thirteen

Na eerst een Australische rum met cola te hebben geprobeerd bij Caleb thuis sloten we ons aan bij een redelijk grote groep mensen (25) bij Sona Thirteen: een mooie, verzorgde bar en volgens Ian en Caleb ‘the house of the Cooger’ (= milf zonder kinderen ). Na een uur gingen we door naar The Grashopper en tot slot was er nog even tijd om naar The Frog te gaan (alles sluit om 2 uur). Omdat de meesten nog wel toe waren aan een after-party werd koers gezet naar het huis van Aaron en daar stond een grote doos met 50 koude Corona’s op ons te wachten: Bonus! De nacht werd afgesloten met het verorberen van 100 chicken wings die om 4 uur nog even door Cluck U werd bezorgd: het land met de onbegrensde mogelijkheden! Laten we het daar maar op houden.

Vlnr: Caleb, Ian en Ali (voorgrond) in The Grasshopper

De rest van het weekend heb ik rustig aangedaan. Zondagmiddag was het prachtig weer en ben ik in een iets verderop gelegen bos wezen hardlopen. Daarna met de auto rond getoerd om de omgeving wat te verkennen. Toen ik na anderhalf uur niet meer wist waar ik was, geen GPS bij de hand had en de benzine dreigde op te raken, raakte ik lichtelijk in paniek. Gelukkig wist ik de weg terug te vinden en ‘thuis’ gekomen was mijn tank zo goed als leeg. De volgende dag gelijk maar even getankt en dat is toch wel erg lekker in de VS en helemaal in New Jersey. Een gallon (+/- 4 liter) kost hier $ 1,87 (dat is omgerekend ongeveer 37 eurocent per liter) en in New Jersey kun je bij ieder tank station blijven zitten: gewoon je creditcard afgeven en het tanken wordt voor je gedaan. 

Maandagavond ben ik met Aaron naar Lincoln Park (niet te verwarren met Linkin Park) gereden voor een potje voetbal op een kunstgrasveld (type hockeyveld) in een grote tent. We moesten elk 10 dollar betalen en speelden met anderen tot een uur of 11 een aantal wedstrijdjes op kleine velden. Het was lekker om de ‘kicks’ weer voor een keer aan te hebben, maar het was wel even wennen qua speelwijze. Naast het feit dat de voornamelijk Zuid-Amerikaanse spelers Spaans tegen elkaar (en af en toe ons) praatten, was een balletje breed vaak al te veel gevraagd. De meesten gaven graag een one-man-show weg en overspelen was er dan ook niet echt bij. De opmerking ‘Go buy your own ball’ was hier erg vaak op zijn plaats .

Dit was het voor deze post. Morgen komen Sanne en mijn ouders deze kant op en gaan we een mooie week in New York tegemoet! Hopelijk zijn de weergoden ons goed gezind, want de vooruitzichten zijn niet echt om over naar huis te schrijven (vanmorgen sneeuwde het zelfs!). Tot slot nog een aantal typische TV fragmenten die ik vanavond weer tegenkwam en jullie niet wil onthouden.

Dog The Bounty Hunter, vanavond nog gekeken met huisgenoten:

Veel reclames voor eet tenten, waarbij het eten er te perfect uit ziet:

Maandagmorgen op LaGuardia Airport

Toen ik maandag aankwam met mijn binnenlandse vlucht en de taxi nam naar het huis van mijn collega Jason had ik nog niet begrepen dat er geen UMS kantoor was in Richmond. Ik hoorde pas na een tijdje dat iedereen normaal gesproken vanuit huis werkt en vergaderingen meestal bij iemand thuis plaatsvinden. Aangekomen in het huis heb ik kennis kunnen maken met mijn collega’s uit Richmond en mijn Nederlandse collega Marc kunnen begroeten (eindelijk iemand uit Nederland!).

Jason woont in een prachtig en groot huis in een suburb van Richmond. Het huis is gelegen in een zogenaamd ‘residential area’. Dit is te vergelijken met een woonwijk in Nederland, alleen (vanzelfsprekend) veel groter en ruimer. Als je in zo’n wijk woont heb je een enorm huis, je hebt minstens plaats voor een SUV, BMW en als het even kan een kanarie gele Corvette, je tuin wordt keurig door de plaatselijke latino’s onderhouden, je kinderen gaan naar een ‘private school’ en je hebt een binnenhuis architect naar je huis laten kijken, omdat je niet zo goed weet wat je met al je ruimte aanmoet. Kortom: You’re living the American Dream. Zelfs de ‘standaard’ huizen waar Larisa en Shaila woonden, waren voor Nederlandse begrippen aardige optrekjes.

Het huis van Jason

Met het team hebben we 4 dagen besprekingen gehad over de software die in ontwikkeling is en ontwikkeld gaat worden door UMS. Dit ging toch wel even wat anders dan ‘wij’ Nederlanders gewend zijn. Ze waren moeilijk te overtuigen, konden lang doorzeuren over kleine dingetjes en wisten alles beter, want “Nederland is klein” en zij “werkten al 20 jaar met ‘World leading  Utility Companies’”. Gelukkig werd dit gaandeweg de week steeds beter, maar het cultuur verschil was duidelijk aanwezig. Ook de hiërarchische structuur binnen het team was overduidelijk: Jason was de ‘leader’, Larisa was het altijd eens met Jason, en Shaila en Jenna hielden hun mond dicht zolang er niet naar hun mening gevraagd werd, terwijl zij in mijn ogen voldoende verstand van zaken hadden. Het waren verder stuk voor stuk vriendelijke mensen en erg ervaren en gedreven. Ik heb een hoop geleerd over de tools en de ontwikkeling ervan en heb zelf ook nog redelijk mijn zegje kunnen doen. Donderdag middag was er nog wat tijd over, zodat ik met Jason over mijn project kon praten. Dit was heel leerzaam en nuttig voor mijn project.

De lobby van ons hotel. Marc is aan het bellen.

'Tractor Market Place' in Richmond Downtown

De week stond verder in het teken van luxe en dure etentjes, een verblijf in een prachtig hotel en dure wijn en cocktails drinken. Ook hebben we de officiële Saint Patrick’s Day dinsdagavond gevierd in ‘The Capital Alehouse’, waar ze meer dan 300 soorten bier hadden, waarvan 77 van het vat. Heerlijk om weer eens een Grolsch en Hoegaarden te kunnen drinken! Woensdag was duidelijk niet de meest productieve dag, maar gelukkig liepen we voor op ons schema, dus werd er aan het einde van de middag wat met de Wii gespeeld en hebben Marc en ik zelfs lekker buiten Lacrosse geprobeerd (het was zonnig en 20 graden).

Opeens kwamen de Ieren binnen stampen in het Capital Alehouse

Heerlijk eten in een Frans restaurant (vlnr: Jenna, Jason, Larisa en Marc)

Al met al was het een geslaagde week en vloog ik vrijdagmorgen voldaan terug naar New York LaGuardia Ariport (uurtje vliegen). Daar moest ik op zoek naar mijn taxi van de Limo service. Uiteindelijk vond ik een witte ‘stretched’ limousine met een bordje Boschker achter het zijraam!  Eenmaal aan het rijden door New York voelde ik mij de koning te rijk. Er was helaas geen drank aanwezig in de limo anders had ik zeker een flesje Champagne losgetrokken aan het einde van deze prachtige week.

De limo bracht mij netjes naar huis.

In het weekend ben ik vrijdagavond eerst met collega’s wezen drinken in ‘The Frog’ en heb ik weer wat nieuwe mensen ontmoet. Zaterdag heb ik eindelijk een dagje helemaal niets gedaan. ’s Avonds nog wel even naar een bar genaamd ‘The Office’ geweest waar één of andere foute coverband rock classics speelden. Het stel was een bij elkaar geraapt zootje, maar spelen konden ze! Ik ben wijselijk op tijd naar huis gegaan, zodat ik de volgende dag vroeg de trein kon pakken naar New York.

Ik heb weer een dag heerlijk rond geslenterd door de prachtige straten van deze betoverende stad. Ik ben onder andere naar de openbare bibliotheek, Rockefeller Center, Chrysler Building, Grand Central Terminal en het VN gebouw geweest. Vervolgens door Central Park van begin tot eind gelopen waar dit keer allerlei groepen breakdancers, muzikanten en dansende mensen op rolschaatsen te vinden waren. Toen ik uiteindelijk had genoten van een prachtige zonsondergang en van een heerlijke New York Pizza wilden mijn voeten geen stap meer vooruit. Ik besloot om de metro te pakken bij Columbia University, een biertje te drinken in een bar dichtbij Penn Station en de trein te pakken richting Morristown. Ik kan niet wachten tot ik in april met Sanne en mijn ouders een week lang de stad ga bezoeken!

De indrukwekkende politiemacht van New York.

Leeszaal in de 'Public Library'

Grand Central Terminal

Chrysler Building omringd door andere gebouwen.

Zoals gezegd heb ik afgelopen maandag voor het eerst in mijn Chevy kunnen rijden. Ik had vorige week maandag mijn Social Security Number al per post ontvangen, maar zat in Richmond, anders had ik mijn rijbewijs vorige week al kunnen regelen. Deze had ik nodig om mijn auto te verzekeren en vervolgens te registreren. Het heeft mij een hele dag gekost om dit voor elkaar te krijgen. Ik moest naar de DMV (Department of Motor Vehicles) in Randolph om mijn rijbewijs te halen: eerst melden bij een balie waar ik mijn paspoort, NL rijbewijs, social security card, bankpas en huurcontract moest laten controleren. Vervolgens naar een loket om een nummertje te bemachtigen: weer dezelfde document controle. Daarna naar een wacht rij waar mijn papieren opnieuw werden gecontroleerd. Nadat ik eindelijk aan de beurt was, werd het hele proces nog een keer herhaald en kon ik mijn theorie test doen. Toen ik op mijn touch screen, van voor de oorlog, kreeg te zien dat ik het had gehaald, werd ik vriendelijk verzocht om mij opnieuw te melden bij loket nummer 1, met dit keer een ander formulier, en begon het hele verhaal opnieuw.

Eindelijk: mijn New Jersey rijbewijs (wat een prachtige glimlach)

Ongelofelijk! Ik heb mij binnen 3 uur 8 keer moeten identificeren! Nadat ik met veel moeite een glimlach liet zien voor de pasfoto, en mijn rijbewijs had ontvangen, keerden Alison en ik terug naar kantoor om mijn verzekering te regelen. Toen dit na een hoop gedoe ook geregeld was, konden we weer richting DMV gaan (dit keer in Morristown) om mijn registratie te voltooien en mijn ‘license plates’ op te halen. Het was uiteindelijk half zes toen ik mijn auto, gepoetst en gecontroleerd bij een plaatselijke garage, richting huis kon rijden. Even wennen met de automaat, maar hij rijdt erg fijn en het Amerikaanse verkeer went ook snel genoeg. Het was een lange dag, maar eindelijk kan ik mijzelf met de auto verplaatsen en deze heb je echt nodig in de VS als je ergens heen wilt.

Donderdag vlieg ik om 17 uur vanaf JFK terug naar Schiphol en zal ik vanaf rond 6 uur ’s morgens de volgende dag mogen genieten van mijn jetlag. Ondanks dat ik het zover prima naar mijn zin heb in de VS is de jetlag mij dubbel en dwars waard om Sanne en ook familie en vrienden weer voor een paar dagen te zien!

Central Park blijft gewoon geweldig.

Schaatsbaan in Central Park.

Dansend op rolschaatsen.

Central Park Reservoir.

Zonsondergang in Central Park.