Afscheid van Morristown en Parsippany

Mijn stage in Parsippany zit erop. Ik heb de afgelopen dagen afscheid genomen van vrienden en collega’s met een barbecue, lunch en een laatste donderdagavond stappen. Dit zal mijn laatste post over mijn verblijf in Morristown zijn, maar trouwe lezers, niet getreurd: onze roadtrip van 3 weken is inmiddels een aantal dagen onderweg en ik zal hier proberen live verslag van te doen.

Vorige week zaterdag (11 juli) heb ik op z’n Amerikaans een ‘farewell cookout’ gehouden bij ons in de tuin aan de 70 Chestnut Street. Collega’s, vrienden, huisgenoten, vrienden van vrienden: bijna iedereen waarmee ik mijn tijd in Morristown heb doorgebracht, was aanwezig en het feest was erg gezellig. Geheel volgens goed gebruik werd er vanaf 16 uur begonnen met Corona’s, Bud Light en vele shotjes Jack Daniels en Captain Morgan. Ook hadden Greg en Caleb hun “Corn Hole” attributen meegenomen. Het weer bleef ondanks slechte berichten goed tot een uur of 9. Daarna hebben we ons binnen tot in de kleine uurtjes vermaakt met Rock Band op de Play Station. Het was een uitermate geslaagde avond, al zeg ik het zelf.

Corn Hole in de achtertuin

Huisgenoten Sam (links) en Johnny met vriendin Beth

Ian en Tealina zetten een eerste dans in

Greg vermaakte zich ook

Aaron met vriendin Charlene

Vlnr: Greg, Paul, Emily en Ian

Captain Morgan in tha house!

Rock 'n' Roll met Rock Band

De rest van de week heb ik veel moeite moeten doen om mijn auto en spullen te verkopen. Na veel ergernis over mensen die niet op komen dagen, zonder iets te laten horen, besloot ik mijn inboedel voor een goede “package deal” te verkopen aan een collega van mij. Ook kwam vrijdag uiteindelijk iemand langs met geld voor mijn auto. Ik heb een kleine traan moeten laten toen ik mijn mooie rooie Chevy zag vetrekken. Het blijft toch je eerste auto.

Donderdag was door collega’s een speciale lunch geregeld voor mijn vertrek. Ik heb nog gevraagd of ze dit deden omdat ze blij waren dat ik vertrok, of omdat ze blij waren dat ik 5 maanden in Parsippany was geweest. Gelukkig vonden ze het allemaal erg leuk en interessant dat ik er was en ben ik altijd welkom, mocht ik ooit in de buurt zijn. Ik had, zoals lange tijd geleden beloofd, Boerenkool met worst gemaakt en de meesten waren er positief over. Of dit iets over mijn kookkunsten of over het gerecht zegt, weet ik niet. Ik vond het in ieder geval een erg lekkere boerenkool, al is het er niet echt de tijd van het jaar voor.

Het menu voor mijn Farewell lunch met collega's

Mijn cubicle was uitgebreid versierd

Hmmm, geen Unox worst, maar wel lekker!

Alison, Ian en Paul scheppen op

Vlnr: Craig, Paul, Vicky, Alison, Nora en Diane

’s Avonds gingen we voor een potje “Kickball” naar het nabij gelegen plaatsje Morris Plains. Kickball is baseball, waarbij je niet slaat met een knuppel, maar waarbij je de (grotere) bal moet schoppen (zie video). Ideaal dacht ik: kan ik eindelijk mijn voetbal kunsten tonen. Jammer genoeg mocht ik niet meedoen, omdat de scheidsrechter alleen ingeschreven spelers op het veld accepteerde. Toch was het niet zo’n hele grote ramp, want het was nou niet echt spannend te noemen. We wonnen na 30 minuten zonder enige actie met 1-0 en er werd koers gezet naar The Frog.

Mijn laatste avond uit in Morristown. Het was in The Frog ontzettend druk, omdat er ook een hardloop wedstrijd was geweest. Wij kregen goedkoop drank en eten, omdat The Frog één van de sponsors van het team was. Dat kwam goed uit voor een laatste avond in de kroeg! Halverwege de avond kwam er ook nog een Jägermeister promotie team binnen wandelen en toen was deze jongen natuurlijk helemaal in zijn sas. Er waren weer veel bekenden en ik heb van iedereen afscheid kunnen nemen. Ook kreeg ik nog advies over onze Roadtrip en werden contact gegevens uitgewisseld met mensen die plannen hebben om ooit naar Nederland te komen.

Spierballen gedrag met Caleb

Me, myself and Ian

Greg had vriendinnen over uit Michigan

Amanda was mijn huisgenoot geweest als ik aan de Franklin Street was gaan wonen

Emily die mij als enige 'Boschker' noemde

Terugkijkend op mijn tijd in Morristown kan ik alleen maar zeggen dat ik er ontzettend van heb genoten en ik zou er best langer kunnen blijven. Toch ben ik ook blij om binnenkort terug te zijn in Nederland. Ik had het geluk dat ik tussendoor een paar keer terug kon naar Nederland, maar die weken vlogen altijd voorbij en voordat ik me weer een beetje in Nederland begon te voelen, zat ik alweer in het vliegtuig naar New York. Best vermoeiend ook, maar daarom niet minder de moeite waard.

De VS is mij erg goed bevallen. In het begin wist ik niet goed wat ik moest verwachten en heb ik alles op me af laten komen. Ik ben vooral erg te spreken over hoe vriendelijk en behulpzaam de mensen om me heen zijn geweest. Collega’s hielpen mij met mijn rijbewijs en het zoeken van een kamer. Aaron die mij de eerste weken overal mee naar toe nam en zijn huisgenoten, waarmee ik al heel snel vrienden werd en zelfs na 3 weken mee op ski vakantie ging. De jongeren die in (de buurt van) Morristown wonen en werken, komen voor het grootste deel oorspronkelijk niet uit Morristown of New Jersey. Als ze eenmaal hun “college” jaren achter de rug hebben, zoeken ze een baan en zijn ze bereid om daarvoor familie en vrienden achter te laten en een nieuw bestaan op te bouwen. Ik denk dat ik daarom ook veel mensen snel heb leren kennen, omdat veel van hen weten hoe het is om naar een vreemde omgeving te verhuizen.

De mensen hier verschillen qua denken en doen niet heel veel van Nederlanders, vind ik. Toch zijn er wel wat dingen, die mij opgevallen zijn de afgelopen 5 maanden. De meest Amerikanen zijn af en toe wat preutser, hebben weinig interesse in wat er zich buiten de VS afspeelt, en gaan liever 2 uur per dag oefeningen in de “gym” doen dan gezonder eten. Het zijn daarnaast erg gedreven mensen en veel willen de “American dream” leven. Hard werken voor je geld en dan genieten van je te grote huis, met te grote tuin en te grote auto(’s) voor de deur. Auto’s zijn hier trouwens heilig en ik heb sporadisch een fiets voorbij zien komen. Mensen hebben hier liever een mooie dure SUV, dan dat ze in een fatsoenlijk huis kunnen wonen. Ook de grote afstanden maken de auto een “must have”, en dat heb ik zelf kunnen ondervinden.

De Cluck'U Chicken Wall of Flame: alleen voor mensen die de 911 saus aankunnen

Het is ook leuk om in het wild zoveel eekhoorntjes te zien, oog in oog te komen staan met een wasbeertje die je vuilnisbak plundert, wilde reeën te zien grazen bij mensen in de tuin en lichtgevende vuurvliegjes in de tuin te zien vliegen.

Ik kan nog wel een tijdje doorgaan over de VS, maar ik denk dat het beste is om er zelf een keer heen te gaan. Ik kan het zeker aanraden en vooral tijdens een lang verblijf, leer je de mensen en het land echt goed kennen. Ik heb er geen moment spijt van gehad om naar de VS te gaan en heb me hier zelfs bijna ‘thuis’ gevoeld.

Op dit moment staat ons (Rick, Dirk en ik) 3 erg mooie weken te wachten. We zitten op dit moment in het Roosevelt hotel in hartje New York. Erg luxe! Zonet een heerlijk room service ontbijtje genuttigd, maar gezien de prijs was dat een eenmalige aangelegenheid. We vliegen morgen naar San Diego, huren daar een auto en reizen via Los Angeles, San Francisco, Yosemite National Park, Death Valley, Seligman, Grand Canyon naar Las Vegas. Vanuit daar vliegen we dinsdag 11 augustus terug naar Amsterdam en zal er een einde komen aan mijn Amerika avontuur. Ik zal proberen van iedere plaats een kort berichtje met foto’s te plaatsen, zodat jullie ons avontuur kunnen volgen.

Tot slot: iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn blog!

Corn Hole in de achtertuin

Huisgenoten Sam (links) en Johnny met vriendin Beth

Ian en Tealina zetten een eerste dans in

Greg vermaakte zich ook

Aaron met vriendin Charlene

Vlnr: Greg, Paul, Emily en Ian

Captain Morgan in tha house!

Rock ‘n’ Roll met Rock Band

De Cluck’U Chicken Wall of Flame: alleen voor mensen die de 911 saus aankunnen

Het menu voor mijn Farewell lunch met collega’s

Mijn cubicle was uitgebreid versierd

Hmmm, geen Unox worst, maar wel lekker!

Alison, Ian en Paul scheppen op

Vlnr: Craig, Paul, Vicky, Alison, Nora en Diane

Spierballen gedrag met Caleb

Me, myself and Ian

Greg had vriendinnen over uit Michigan

Amanda was mijn huisgenoot geweest als ik aan de Franklin Street was gaan wonen

Emily die mij als enige ‘Boschker’ noemde