Washington en Independence Day

De vorige post is al weer een aantal weken geleden, dus wordt het tijd om mijn blog weer eens van een update te voorzien. Het is niet zo dat ik niks meer meemaak, integendeel ik ben vorig weekend naar Washington geweest en afgelopen weekend was het Independence Day.

Afgelopen week had ik geen tijd om mijn blog bij te werken over het weekendje Washington. Dit kwam voor een deel doordat het einde van mijn verblijf in Morristown in zicht komt (nog 2 weken). Ik probeer dus nu mijn auto en spullen te verkopen. Ook kwamen deze week ’s avonds mensen kijken voor mijn kamer, omdat ik zelf voor een nieuwe huurder moet zorgen. Daar gaat de nodige tijd in zitten. Gelukkig heb ik iemand kunnen vinden die in de kamer wil. Mijn Chevy wordt helaas erg ondergewaardeerd door de mensen, want dat loopt nog niet zo hard (ongelooflijk). Er waren tot nu toe 2 belangstellenden, maar dit liep uiteindelijk op niets uit. Binnenkort nog maar eens met de prijs zakken.

Vorige week vrijdag was ik weer redelijk lekker op gang gekomen na het zware bruiloft en kermis weekend ervoor en wilde ik één van mijn laatste 3 weekenden in Morristown aan iets leuks besteden. Huisgenoten en collega’s hadden weinig op de planning staan, dus besloot ik zelf ergens een weekendje heen te gaan. Ik weet het: beetje sneu in je eentje, maar beter dan een weekend Deadliest Catch kijken op de bank. Ik had nog een lijstje met plaatsen die ik eventueel wilde bezoeken, onder andere Boston, Washington, Montreal en de Niagara Watervallen. Uiteindelijk gekozen voor Washington (DC zoals ze hier zeggen), omdat daar toch wel het meeste te zien is en het daar dat weekend mooi weer zou zijn. Via Priceline.com heb ik op een hotel geboden in het centrum en voor 50 euro had ik beet: het Marriott Hotel, 4 blokken van Barack’s optrekje.

Route van Morristown (A) naar Washington (B)

Ik had vrijdagavond een lijstje gemaakt met bezienswaardigheden en realiseerde mij toen pas hoeveel mooie dingen er te zien zijn in Washington. Zaterdagmorgen ben ik daarom rond 6:30 uur vertrokken, zodat ik nog mooi de hele middag en avond had om zoveel mogelijk te bezoeken. Na 4,5 uur rijden via Philadelphia en door de staat Delaware, kwam ik aan op de parkeerplaats in het centrum waar je gratis kon parkeren. De reis had in 4 uur gekund, maar op advies van huisgenoten heb ik in Delaware de tolwegen vermeden. Het schijnt dat je daar $35 aan tol kwijt bent voor slechts 15 mijl.

Thomas Jefferson Memorial

Washington Monument

Toen ik begon aan mijn flinke wandeling langs alle memorials, wereld beroemde gebouwen en prachtige parken viel meteen op dat alles er keurig en perfect uitzag. Het is wel duidelijk dat er erg veel belasting centen in Washington gepompt wordt om het er piek fijn uit te laten zien. Vaak tot ongenoegen van de Amerikaanse belasting betaler, als ik mijn collega’s mag geloven. De parken zijn keurig aangelegd en onderhouden, je vindt geen enkel vuil op de straat en het steen van de memorials en gebouwen is stralend wit. Het is ook weer heel anders dan New York of Philadelphia. Brede rustige straten met veel statige gebouwen en relatief veel groen. Geen wolkenkrabbers, want er mag in DC niet hoger gebouwd worden dan het Capitool (heb ik ergens gelezen). Het barst er wel van de toeristen, wat niet echt verwonderlijk is, en vooral in het weekend kom je weinig andere mensen tegen. Het schijnt dat je op werkdagen rond de regeringsgebouwen ministers, senatoren, diplomaten en andere regeringsfunctionarissen tegenkomt. Dat was dus niet het geval toen ik er was. Ook de metro werkte hier weer anders. Je moest een tegoed kaartje kopen waarmee je naar binnen en buiten kunt. De afgelegde afstand wordt vervolgens afgeboekt, net als de OV chipkaart in Nederland.

Lincoln Memorial vanaf Washington Monument

Obama's optrekje. Blijkbaar net feestje gehad.

Ik zal niet gebouw voor gebouw vertellen waar ik ben geweest (dit kun je in de foto’s wel zien), maar wil toch even de dingen noemen die ik het mooiste vond. Het Capitool (zetel van de volksvertegenwoordiging) is echt een enorm, prachtig en statig gebouw. Ik was echt onder de indruk toen ik er voor stond. De zijvleugels waren net zo groot als het koninklijk paleis op de dam en de details in het gebouw waren tot in perfectie uitgewerkt. Erg indrukwekkend. Het witte huis zag er ook mooi uit… van een afstandje. Er staat een groot hek omheen met om de 50 meter beveilig en je kon wat foto’s maken van 200 meter afstand. Beetje tegenvaller dus, maar begrijpelijk. Kan me niet voorstellen dat je als president nu echt een leuk leven kunt leiden. Ik denk dat ik een hoge ambtsfunctie dus maar uit mijn hoofd zet. Aan het einde van de middag heb ik een bezoek gebracht aan het Arlington National Cemetery waar meer dan 300.000 voornamelijk oorlogsveteranen begraven liggen. Dit was ook best indrukwekkend. Onder andere de graven van John F. Kennedy en The Unknown Soldier, waar om het half uur plechtig een wisseling van de wacht plaatsvindt, waren de moeite waard.

Washington Monument met Reflecting Pool, gezien vanaf Lincoln Memorial

Lincoln Memorial

Standbeeld van Abraham Lincoln

Arlington Cemetery

’s Avonds heb ik mezelf eens lekker getrakteerd op een dikke Amerikaanse steak in een gezellig bar-restaurant. Na een eenzame pitcher Miller Light, was het tijd om richting hotel te gaan. Ik was ook best kapot van een dag lang sjouwen door de stad. Het hotel was luxe en ik had een prima kamer met 2 Queen size bedden.

Keurig metro station vergeleken met New York

World War II Memorial by night

Na een heerlijke nachtrust wilde ik zondag nog wat musea bezoeken en dat gaat prima in DC. Er zijn legio musea en er is overal gratis entree. Ik heb het bij het National Museum of Natural History en het National Air and Space Museum gelaten. Vooral deze laatste was interessant met allerlei oude vliegtuigen, straaljagers, raketten en (onderdelen van) space shuttles.

Uiteraard ook hier een Chinatown

Union Station is prachtig van binnen

Het Capitool

National Museum of Natural History

National Air and Space Museum

Aan het einde van de middag had ik nog even tijd om over het terrein van de Barbecue Battle te lopen die in het centrum gaande was. Een gezellige boel met live muziek en uiteraard veel, erg veel barbecue tentjes. Her en der werden wat gratis samples uitgedeeld en daar was ik uiteraard als de kippen bij. Er stond ook een grote rij met stands waar het publiek kon fijn proeven en beoordelen. Het zag er allemaal heerlijk uit, maar ik had geen tijd meer om 3 uur in de rij te staan. Ik kon het toch niet laten om voor een heerlijke Amerikaanse spare rib te gaan en ben bij de kampioen van vorig jaar in de rij gaan staan. Na ruim een half uur schuiven langs de uitgestalde prijzenkast in de overheerlijke barbecue dampen kreeg ik voor 8 dollar welgeteld 4 ribben. Jammer genoeg vielen de spare ribs een beetje tegen: de saus was prima, maar het was koud en er zat best veel vet aan. Misschien was het voor Amerikaanse begrippen het neusje van de zalm, maar ik ga dan toch voor de spare ribs van de Aldi.

De Barbecue Battle was in volle gang

Het was even wachten in de rij...

...maar dan heb je wel wat!

De terugreis ging voorspoedig tot ik volgens mijn GPS nog 4 mijl te rijden had, ik in een file terechtkwam en 2 uur lang vooral stil heb gestaan. Er werd gewerkt aan de 4 baans weg en ze vonden het nodig om alleen de vluchtstrook open te houden voor het verkeer. Nadat ik voorbij de werkzaamheden was gereden, was ik met 10 minuten thuis en uiteindelijk lag ik 2 uur ’s nachts in mijn nest. Niet echt wat ik in de planning had.

Afgelopen vrijdag was ons kantoor gesloten in verband met 4th of July: Independence Day. Dit viel dit jaar op een zaterdag, zodat we een dag eerder vrij kregen. Ik heb zaterdag aan het einde van de middag met Paul de trein richting Hoboken genomen. Dit is een stad in New Jersey dat deel uitmaakt van het stedelijk gebied van New York. Paul’s collega en vriendinnen waren er al de hele middag om een plekje vast te houden aan de Hudson River voor het vuurwerk spektakel dat zou los barsten die avond. Voor ons dus alle tijd om de eerste beste Whiskey bar in te duiken om voor een aanbiedingsprijs van $3 voor een groot glas Hoegaarden en $4 voor een shot Jim Beam te drinken op Independence Day. Om 9 uur zijn we richting de rivier kade gelopen waar je een prachtig uit zicht op de skyline van New York had. Toen we Paul’s collega vonden begon niet veel later het vuurwerk. Onder luid applaus en gejoel (zoals Amerikanen dat zo goed kunnen) werd binnen een klein half uur 20.000 kilo ter waarde van een paar miljoen de lucht in geschoten. We hadden niet de beste plek, maar het was meer dan de moeite waard (zie video).

Uitzicht vanaf Hoboken op New York

Het vuurwerk begon om 21:30

We hebben de avond afgesloten op het terras bij een tent genaamd Trinity en moesten op tijd de laatste trein van 12.30 uur pakken. Jammer want Hoboken was erg gezellig en echt een leuke plaats om uit te gaan. Veel knusse barretjes, gezellige terrasjes en een jong publiek. Het schijnt dat de meeste inwoners tussen de 20 en 30 jaar zijn en werkzaam zijn in New York. Als ik kon kiezen tussen wonen in New York of Hoboken zal ik ook voor het laatste gaan: rustiger, minder kolossaal, gezelliger en als je toch New York in wilt, hoef je alleen maar de rivier over.

We zaten een beetje achter de bomen

Veel rook

Prachtig vuurwerk

Het was absoluut de moeite waard

De volgende dag was het weer een vertrouwde zondag om uit te brakken. Het was lekker weer, dus ik besloot naar het strand te gaan in Belmar… ja, weer in mijn eentje, maar dat vond ik niet erg. Ik kwam uiteindelijk, na wat rondrijden langs de kust, terecht in Asbury Park en heb daar lekker op het strand wat bijgeslapen. Het water was helemaal niet koud, maar ik kon niet al te lang bij mijn spullen weg blijven. Er was ook maar een klein stukje waar je het water in mocht. Daar stond zo’n typische Baywatch uitkijk met… helaas geen typische Baywatch reddingszwemsters. Voordat ik naar huis reed, ben ik nog wat gaan drinken in Lance & Debbies Wonder Bar: echt te slecht voor woorden. Er stond een mislukte George Baker zo vals als een kraai te zingen door een karaoke set waar een beroerder geluid uitkwam dan een My First Sony. Als toetje begonnen er ook nog eens beschonken bejaarden (knalrood van de zon) te dansen op de dansvloer en toen de zanger een korte pauze nam (lees: een paar glazen bier weg atte) werd hij toegejuicht en omhelsd. Na 1 drankje hield ik het voor gezien en ben ik richting Morristown gereden waar ik met Paul het weekend barbecuend afgesloten heb.

De aankomende 2 weken moet ik nog even flink werken aan mijn project en volgend weekend alweer het laatste weekend. Waarschijnlijk doe ik het rustig aan om de laatste dingen te kunnen regelen en geld te sparen voor de rondtrip die er aan zit te komen. Jullie lezen wel hoe het laatste weekend afloopt in de volgende post.

Meer foto’s en video’s:

• Washington
• Independence Day